کوفتمان

2009-06-02T07:39:00.000+04:30

هرکسی زودتر از بقیه واسه این پست کامنت بذاره یه شام پیش من داره...

همسر دوستم!!

2007-09-25T08:43:00.001+03:30

قابل توجه دوستان نره خر. دقت کنيد که يه وقت با معشوقه های من ازدواج نکنين که در اونصورت هر روز با گيتار ميام آواز زير رو کنار پنجره تون می خونم:

Title: La Femme de Mon Ami by Enrico Macias

Je sais pourquoi tu as pleuré
می دونم چرا گريه کردی
Et tristement m'a regardé
و با ناراحتی به من نگاه کردی
Je peux te prendre dans mes bras
می تونم تو را توی دستانم بگيرم
Pour embrasser tes yeux rougit
تا چشمان قرمزت را ببوسم
Mais moi je n'en ai pas le droit
ولی من ديگر اين حق را ندارم
Tu es la femme de mon ami
تو همسر دوست من هستی

Je sais pourquoi tu veux partir
می دونم چرا رفتی
A moi tu ne peux pas mentir
به من نمی تونی دروغ بگی
Je peux te prendre dans mes bras
می خوام تو را در آغوشم بگيرم
Et t'arracher a cette vie
و تو را از اين زندگی بيرون برم
Mais ça je n'en ai pas le droit
ولی حق آن را ندارم
Tu es la femme de mon ami
تو همسر دوست من هستی
Je sens mon coeur tout déchiré
احساس می کنم قلبم پاره پاره شده
Entre l'amour et l'amitié
بين عشق و دوستی
Que je ne peut départager
و نمی توانم تصميم بگيرم

Je sais pourquoi tu as quitté
می دونم چرا رفتی
Celui qui n'a pas su t'aimer
?
Et moi je t'ai laisser partir
و من گذاشتم بروی
A la recherche de ta vie
تا زندگی ات را بيابی
En moi je n'ai qu'un souvenir
برای من فقط يک يادگار مانده
Tu es la femme de mon ami
تو همسر دوست من هستی

Je sais pourquoi tu veux chanter
می دانم چرا آواز می خوانی
Et pourquoi tu m'as regardé
و چرا من را نگاه می کنی
Je peux te prendre dans mes bras
می خواهم تو را در آغوش بگيرم
Car aujourd'hui j'en ai le droit
چون امروز اين حق را دارم
Tu es pour moi depuis toujours
تو برای من از امروز شروع می شوی
Le vrai visage de l'amour
چهره واقعی عشق

Pourtant jamais nous ne vivrons
بهرحال ما هيچکدوم زندگی نکرديم
Au coeur de la même chanson
در دل آواز هميشگی
Au coeur de la même maison
در دل خانه هميشگی
Je voudrais que tu aies comprit
می خواستم اين را بفهمی
Que si je t'aime tu es aussi
که اگر دوستت دارم تو همچنان
Pour moi la femme de mon ami
برای من همسر دوستم هستی
De mon ami
دوستم

2007-09-12T03:30:00.000+03:30

زياد با رزومه‌تون ور نرين و اگر می‌رين همزمان با عوض کردنش هزار تا کار ديگه نکنيد وگرنه مثل من همچين خطی تو رزومه‌تون خواهيد داشت:

Over two million years of Java experience.

البته بعدش که فکر کردم ديدم از ديدگاه روانشانسی و فرويد و اينا اگه اينو بذارم همچين بد نيس چون هرکی ببينه می فهمه منظور همون دو سال بوده فقط باعث می شه رزومه تو ذهنشون بمونه و يه لبخندی بزنند و بقيش رو با دقت بيشتری بخونن.

2007-09-06T06:50:00.000+03:30

۱. الهی مرده‌شور اين globalization رو ببره که يه چيزی رو از ناف پراگ هم می‌خری تو ونکوور تن يه چينی می‌بينی!
۲. قابل‌توجه بانوان عزيز. سالسا رقص زيبا، هنری و سکسی‌ای هستش فقط لطف کنيد اگه می‌خواين چرخ بزنين و آستين حلقه‌ای پوشيدين قبلش موهای زيربغلتون رو بزنيد.
۳. دارم کتاب God is not Great آقای کريستوفر هيچنز رو می‌خونم. حالا الان دفاع تز دارم و دنبال کار می‌گردم و خلاصه خدا رو لازم دارم. بعدا دربارش می‌نويسم. ولی خواستم بگم که ديشب که داشتم برمی‌گشتم خونه توی اتوبوس تا اومدم اين کتاب رو دربيارم اون پسر مسيحيه ظاهر شد و بهم انجيل فارسی-انگليسی داد. شروع کرد گفت که مسيحيت يعنی پاکی و از اين حرفا و مسيح شکنجه شد تا ما رستگار بشيم. يه جايی از انجيل رو هم باز کرد گفت اين تيکه رو بخون بهترين جای انجيله. من خوندم ديدم همش از زبون سن پاوله که می‌گه مثلا «اگه همه دنيا رو هم داشته باشم ولی به مردم محبت نکنم به چه دردی می‌خوره و ...». من دقيقا نفهميدم کجای اين جمله قشنگه يا تازگی داره ولی بهرحال بهش گفتم آره خوبه. حالا قرار شده انجيل هم بخونم. (نکته عجيب اين بود که تو ترجمه فارسی انجيل معنی چند تا لغت رو نمی‌دونستم و به متن انگليسی‌ش نگاه می‌کردم!)
۴. اين کليپ ۲۰ ثانيه‌ای فوق‌العاده‌اس.
۵. من تا حالا شير فاسد نجوشونده بودم! عجب پديده‌ايه!
۶. در ضمن من معمولا با ايميل آدرس دانشگاه ايميل اسپم نمی‌گرفتم ولی حالا از وقتی برای کار دارم اپلای می‌کنم و هر ايميل جديدی که مياد قلبم تاپ‌تاپ می‌کنه همش از اين ايميلها می‌گيرم:

Second month you will notice an increase in p!e@n#i*s size of up to 1 inches

(اون لغت بی‌ناموسی رو به سليقه خودم تزيين کردمش که وبلاگم فيلتر نشه خدای نکرده هفتاد ميليون ايرونی از افاضاتم محروم بمونن)

دم نهنگ

2007-08-31T22:10:00.000+03:30

تخيل مردم هم بعضی وقتها خيلی خوب کار می‌کنه‌ها! دم آقای گاوين هميلتون که عبارت whale's tail رو از خودش درآورده گرم...

2007-08-23T22:52:00.000+03:30

۱. خب به سلامتی شب فردايی که من دفاع از تز دارم خانم لورينا مک‌کنيت تشريف ميارن در ونکوور و کنسرت برگزار می‌کنند. بهرحال خوش‌به‌حال اونايی که می‌تونن برن.
۲. چند وقت بود گذرم به آدم جالب نخورده بود. ديشب تو اتوبوس داشتم کتاب «کافر» (Infidel) آيان حرصی علی رو می‌خوندم. وقتی پياده شدم که برم خونه يه پسره باهام اومد گفت «کافر کيه؟» منم گفتم «آيان حرصی علی». بعد يهو گفت اوه همون که دوست ون‌گوگی بود که ترور شد و اينا؟ منم گفتم آره. گفت چرا می‌خونی؟ گفتم چون آدم جنجالی‌ايه و درباره اسلام نظرات جنجال‌برنگير داره. گفت تو خودت مسلمونی؟ گفتم اسما آره ولی تا اطلاع ثانوی به هيچ مذهب الهی و مکتب بشری اعتقاد ندارم. يهو گفت ايرانی هستی؟ گفتم آره! گفت من يه انجيل دوزبونه به فارسی و انگليسی دارم می‌خوای بدم بهت؟ منم گفتم نه و بعد اصرار کرد و خلاصه شماره‌م رو گرفت و قرار شد بهم بده...

2007-08-15T11:45:00.001+03:30

۱. چه معنی داره ملت چه پسر و چه دختر دارن کچل می‌کنن؟؟
۲. اگه يادتون باشه روبروی خونه من خونه سالمندانه و ۵۰ متر اونورتر ايستگاه شاتل. امروز توی شاتل چند تا از اين پيرزنا داشتن به راننده می‌گفتن می‌خوان يه پتيشن امضا کنن که ايستگاه رو ۵۰ متر بيارن اينورتر که بغل خونه سالمندان باشه. منم می‌خواستم بگم رو امضای من حساب کنين ولی روم نشد.
۳. اين سايت رو امروز يکی از دوستام نشونم داد. خيلی جالبه. می‌تونين شماره موبايل بهش بدين و با استفاده از GPS بهتون می‌گه الان موبايله کجاس. تو اکثر جاهای دنيا هم کار می‌کنه (ايران هم داره ولی من امتحان کردم نشد). واسه اونايی که دوست پسر و دوست دختر دارن خوبه، می‌تونن طرف رو تعقيب کنن (البته طبعا موبايل بايد روشن باشه).
۴. اين گفتمان رو امروز با يکی تو خيابون داشتم:

Me: Excuse me, where is Tinseltown?
Her: On that side.
Me: Ok, Thanks.
Her (showing me an empty plastic container): Do you have some change to spare?
Me: Oh no! Sorry

2007-08-08T21:16:00.000+03:30

با سلام!
دوباره نوشتن من به همون دليلی که يه مدت ننوشتم دلیلی نداره! شايد دليلش اين باشه که شرق رو هم مثل هم‌ميهن بستن و من احساس وظيفه کردم که رسانه خودم رو برای تشنگان اطلاعات باز کنم. آخه عزيز من تو اين اوضاع اختناق مصاحبه با شاعر زن همجنس‌باز چاپ می‌کنی بعد هم می‌گی خبر نداشتم؟؟؟ اصلا الان مصاحبه با شاعر قدغنه، مصاحبه با زن قدغنه، مصاحبه با همجنس‌باز هم که ديگه هيچی! حالا شاعر زن همجنس‌باز اونم با اسم ساقی؟؟؟ (ببخشيد من خودم می‌دونم که تکرار علامت سوال و علامت تعجب نشانگر ناتوانی نويسنده‌س که می‌خواد به زور اين علامتها نوشته‌ش رو جذاب کنه ولی فرض کنيد که مدتها از نوشتن دور بودم و اين چيزا يادم رفته).
ديگه اينکه می‌خواستم اين چند تا لينک رو چک کنين (که احتمالا خيلی‌هاتون اولردی ديدین)‌: يکی اين شعريه که زن عمويم برای عمويم سروده در نه بند. زن عمويم کلا شاعر و مترجم شعره ولی اولين بار بود که با شعرش مواجه می‌شدم و خيلی خوشم اومد. اين يکی هم سايت دختر داييمه که عکس‌هاش رو گذاشته. مرجان چند سال در مونترال عکاسی حرفه‌ای می‌کرده و حالا پروفايلش رو توی اين سايت به نمايش گذاشته.
اينم يه آهنگ باحال و سکسی ايرونی.
الان هم دارم کتاب خاطرات بانو «کامليا انتخابی‌فرد» رو می‌خونم. هنوز به افشاگری‌هاش راجع‌به علی دايی و سياست‌بازها نرسيدم البته...

در سبکی تحمل ناپذير هستی....

2007-06-21T20:48:00.001+03:30

من الان پراگ هستم. اصلا يادم نيس ايران که بودم پستی تو اين وبلاگ کردم يا نه. ديشب از طريق استانبول رسيدم پراگ. امروز هم يه کم توی دانتاونش گشتم که خيلی قشنگ بود حالا شايد بعدا چند تا عکس آپلود کردم. الان خيلی وقت ندارم بنويسم فقط عجالتا اين ديدارم با‌ يه آقای مسن جالب چکی رو داشته باشين:

امروز داشتم دنبال موزه کافکا می‌گشتم. از يه آقايی که فکر کنم حدودا ۶۰ ساله بود پرسيدم. گفت با من بيا بهت نشون بدم. توی راه صحبت چيزای مختلف کرد بعد پرسيد کجايی هستم. گفتم ايرانی. چشماش گرد شد و گفت من به شما سمپاتی شديدی احساس می‌کنم. گفتم چرا؟‌ گفت چون جلوی آمريکا وايميستيد! بعد يه مدت گفت من از زمان جنگ عراق انگليسی حرف نزدم واسه همين نمی‌تونم منظورم رو خوب بيان کنم. من پرسيدم چرا. گفت چون با بوش مخالفم! پرسيدم چون با بوش مخالفيد انگليسی حرف نمی‌زنيد؟ گفت آره از اون موقع نه انگليسی حرف زدم نه کوکا کولا خوردم!!! اينم يجور مبارزه‌س ديگه و البته منم جرات نکردم نظرم رو درباره جنگ عراق ابراز بدارم...

2007-05-30T12:29:00.000+03:30

دوستان می‌دانند که سفر من به ايران در کنار ساير اهداف عاليه به قصد مقاديری کوفتمان خوراکی‌های لذيذ صورت گرفت. در اين راستا تا کنون اهداف زير فتح شده‌اند:

۱. چاغاله بادوم
۲. گوجه سبز
۳. پيتزا بيگ بوی
۴. حليم
۵. چلوکباب لوکس طلايی
۶. شکلات هوبی
۷. شير کاکائو پاژن

و موقعيت‌های استراتژيک زير به زودی در دستان برادران انقلابی و غيور قرار خواهند گرفت:

۱. چلوکباب البرز
۲. چلوکباب نايب
۳. کله پاچه
۴. پيتزا پيشخوان

اگر پيشنهاد خاصی داريد زودتر به اطلاع برسانيد.
در ضمن اين شائبه موهوم به کسی دست ندهد که من آدم شکم‌پرستی هستم که چه بسا اينها فقط بابت خاطرات نوستالژيک است و نه اميال اندام تحتانی...

شبه توضيحات

2007-05-18T09:30:00.001+03:30

آقا من الان اومدم ديدم هنوز يه سری دارن به اين وبلاگ سر می‌زنن. من از روی شما خجالت کشيدم. راستش دليل آپديت نشدن اينجا تنبلی نيس (که چه بسا تنبلی از بزرگترين معضلات زندگی منه ولی در اين مورد خاص مقصر نيس) بيشتر بخاطر اينه که نمی‌دونم چرا دستم به نوشتن نمی‌ره. يه دليلش هم اينه که وبلاگ «سکوت سنگين»‌ رو يه کم صميمی‌تر کردم و خيلی از مطالبی که اينجا می‌خوام بنويسم با يه ذره تغيير و پیچ و تاب اونجا می‌نويسم. خلاصه اينکه نمی‌گم اينجا تعطيل شده چون تا حالا چند بار صراحتا گفتم تعطيل ولی زدم زيرش ولی می‌گم که ممکنه تا آينده نامعلومی آپديت نشه.

پانويس:‌ من دارم پس فردا می‌رم ايران. يهو ممکنه جوگير شم شروع کنم دوباره...!

تبعيدی ها

2007-04-21T02:11:00.000+03:30

دارم کتاب «غفلت»‌ (Ignorance) ميلان کوندرا رو می‌خونم. راجع‌به چند تا مهاجر چکی در فرانسه‌اس (مثل خود کوندرا). يه پاراگراف کوتاه درباره احساس يک تبعيدی نسبت به وطنش داره که يکی از بهترين تعابيريه که راجع به همچين مساله‌ای خوندم. يجورايی هم وصف حال من و امثال منه در اين ديار دور از ايران:

The same moviemaker of the subconcious who, by day, was sending her bits of the home landscape as images of happiness, by night would set up terrifying returns to that same land. The day was lit with the beauty of the land forsaken, the night by the horror of returning to it. The day would show her the paradise she had lost; the night, the hell she had fled.

Wow Miller!!!

2007-03-30T08:30:00.000+03:30

من چندين سال پيش يکی از کتابای «هنری ميلر» رو به فارسی برداشتم بخونم دو صفحه‌اش رو خوندم گفتم اين مزخرفات چيه سر هم کرده. امروز تو کتابخونه «Tropic of Capricorn» رو برداشتم يه نگاهی بندازم. دو صفحه اولش کفم بريد. هر جمله از جمله قبلی بهتر بود و همينجوری داشت می‌رفت به بی‌نهايت. کتاب رو گرفتم و الان جلومه. ولی می‌ترسم شروع کنم به خوندنش و شب نتونم بخوابم. يه تيکه‌هايی از پاراگراف اولش رو می‌ذارم اينجا. نمی‌دونم همينجوری پيش می‌ره يا نه ولی لابد همينه ديگه (کتاب ۲۰ سال ممنوع‌الانتشار بوده تو آمريکا).

Once you have given up the ghost, everything follows with dead certainty, even in the midst of chaos. From the beginning it was never anything but chaos, [...] In everything I quickly saw the opposite, the contradiction, and between the real and the unreal the irony, the paradox. I was my worst enemy. There was nothing I wished to do which I could just as well not do. Even as a child, when I lacked for nothing, I wanted to die: I wanted to surrender because I saw no sense in struggling. [...] Everybody around me was a failure, or if not a failure, ridiculous. Especially the successful ones. [...] I never helped anyone expecting that it would do any good; I helped because I was helpless to do otherwise. To want to change the condition of affairs seemed futile to me; nothing would be altered, I was convinced, except by a change of heart, and who could change the hearts of men? Now and then a friend was converted: it was something to make me puke. I had no more need of God than He had of me, and if there were one, I often said to myself, I would meet Him calmly and spit in His face.

A little bit of parody

2007-03-29T04:45:00.001+03:30

ديدم مطلبی ندارم. پارودی وبلاگ‌های روزبه و پويا و خودم (وبلاگ انگليسيم) رو که قديما نوشته بودم رو می‌ذارم. دقت کنيد که خيلی جالب نيست

روزبه
۱. امروز بالاخره رفتم چلوکباب خوردم.
۲. اين آمريکا خيلی باحاله. از اين کانادای داهات شما هم بهتره. اين دختراش هم خوبن. اين استاد ما خيلی بددهنه. اين همينجوری راه می‌ره و می‌گه بی‌تر... و بی‌اد... آدم خجالت می‌کشه.
۳. بالاخره ماشين خريدم. آخه اينجا بدون ماشين نمی‌شه رفت چلوکبابی.
۴. راستی جمعه شب دارم می‌رم کباب نايت

پويا
داريم براتون يه برنامه می‌ذاريم حالشو ببرين. من چقدر خوبم. ديدين آدما جوگير می‌شن؟ ها ها ها. اگه تخفيف می‌خواين [به] من بگين براطون بگيرم.

خودم
Thou shall contaminate the oblivious invigorating penchant per se. Hitherto the conglomeration of apocryphal prose of the braggadocio prevails (and a succession of unrelated extinct biblical and latin words with the frequency of less than 0.00000001)

2007-03-14T05:35:00.000+03:30

چند ماه پيش می‌خواستم هجويه‌ای از وبلاگهايی که می‌خونم رو اينجا بنويسم. البته قربانی اصلی وبلاگهای خودم بودن. اتفاقا شروع هم کردم و يه چيزايی واسه وبلاگهای روزبه، صبا، پويا، عسل و مريم نوشتم ولی اولا نوشته‌هام به اون حداقل سطح کيفی نرسيدند که مهر تاييد بگيرن (دليل اينکه اين وبلاگ اينقدر قدرتمند باقی مونده مديريت صحيح و فيلترهای قويه که نمی‌ذاره هر مطلبی انتشار پيدا کنه!) و هم اينکه ترسيدم بيخود واسه خودم دشمن‌تراشی کنم. واسه فوتوبلاگ خودم طرحی داشتم که دادم به پيمانکارم عمليش کنه. دلم نيومد اينجا آپلودش نکنم. دقت کنيد که مدتيه روزبه سبکش رو از کوبيسم به مينی‌ماليسم تغيير داده:

2007-03-08T22:09:00.001+03:30

فکر کنم قبلا اين شعر رو نوشته بودم ولی حالا با توجه به روز جهانی زن و وقايع اخير، رزونانس بيشتری پيدا می‌کنه...

When the Nazis came for the communists,
I remained silent;
I was not a communist.

When they locked up the social democrats,
I remained silent;
I was not a social democrat.

When they came for the trade unionists,
I did not speak out;
I was not a trade unionist.

When they came for me,
there was no one left to speak out.

2007-03-06T04:37:00.000+03:30

Title: Hungarian Dance: Brahms

۱. اين آهنگ قسمتی از قطعه «رقص مجاری» (Hungarian Dance) اثر «برامز» (Brahms) هستش. يه بار قرار بود گروه ارکستر سمفونيک ونکوور چند تا قطعه کلاسیک رو به صورت رايگان توی فضای باز يکی از پارکهای ونکوور اجرا کنند. من هم با چند تا از دوستهام رفتم. اين قطعه رو اجرا کردن. هوا آفتابی بود و وسط پارک نشسته بوديم درحاليکه پشت سن درياچه بود و از سه طرف درختها اون محوطه رو محاصره کرده بودند. مردم به شکل خانوادگی و پيک‌نيکی نشسته بودند. شور و سرزندگی اين آهنگ باعث شد يه مادر جوان و دختر ۴،۵ ساله‌ش بلند شن و دست همديگه رو بگيرن و برقصن. کلا فضا خيلی شاد بود و من داشتم با خودم فکر می‌کردم که آيا يه زمانی می‌شه همه دنيا بتونن چنين تجربه‌هايی داشته باشند؟ که البته جوابی که به خودم دادم يک «نه» صريح بود...
۲. تو يکی از قسمتهای تن‌تن، دوپون‌ها توی يه جيپ توی يه صحرای خاورميانه‌ای گم شدن. توفان شن می‌گيره و اينا همينطوری بدون اینکه جلوشون رو ببينن رانندگی می‌کنند. تا اينکه يکی‌شون متوجه جای چرخهای يه ماشينی می‌شه و کلی ذوق می‌کنه غافل از اينکه جای چرخ جيپ خودشون بوده و دور خودشون چرخيدن. چند لحظه بعد نشون می‌ده که دارن از روی مسيری که جای چندين تا چرخ باقی مونده رد می‌شن و يکی‌شون می‌گه «ظاهرا به جای خيلی پررفت‌وآمدی رسيديم» و باز هم غافل از اينکه خودشون از اونجا هزار بار رد شدن. حالا نمی‌دونستم اين بلا سر خودم هم مياد. ديروز اومدم برم بيرون. برف تازه اومده بود. وقتی ۱۰۰ متر رفتم يادم افتاد يه چيزی جا گذاشتم وقتی برگشتم جای پای خودم رو روی برف ديدم و واسه يه لحظه فکر کردم دزد اومده و کلی هم به دزده آفرين گفتم که از همون جای پايی که اومده برگشته!!! (البته من از دوپون‌ها باهوش‌تر بودم. فقط يه ثانيه گيج زدم)
۳. کتاب هفتم و آخر «هری پاتر» اواخر ژوييه درمياد. شيطان رجيم می‌گه برم خلاصه کتابهای ۵ و ۶ رو که نخوندم از توی ويکيپديا بخونم و آماده شم واسه آخريه و مثل بقيه انسانها شروع کنم به خوندنش. اهريمن رجيم هم می‌گه وقتی کتابش دراومد برم خلاصه‌اش رو بخونم و واسه اونايی که شروع کردن به خوندن بگم آخرش چی می‌شه!
۴. به‌طور تصادفی يه نويسنده‌ فرانسوی کشف کردم به اسم «ميشل اولبک» (Michel Houellebecq). ظاهرا نويسنده مشهوريه و به قول بعضی‌ها مهمترين نويسنده فرانسوی از زمان «آلبر کامو» محسوب می‌شه. آثارش نيهيليستی و عموما درباره تاثير مدرنيته و تکنولوژی و مديا در رابطه‌های آدمها (رمانتيک و غيره) هستند. بی‌پردگی و جسارت نثرش باعث شده دشمنايی هم داشته باشه. از لحاظ سبکی و محتوايی هم اينطور که می‌گن کاموی قرن بيست و يکم به حساب مياد. تا حالا هم فقط چهار تا رمان نوشته و واسه همين می‌شه چيزايی که تا حالا نوشته رو زود خوند و آثار بعديش رو تعقيب کرد. خلاصه بايد برم تو کارش. جمله اول يکی از رمانهاش (Platform) اينطوری شروع می‌شه:

Father died last year. I don't subscribe to the theory that we only become truly adult when our parents die; we never become truly adult.

احتمالا می‌دونين که «بيگانه»‌ آلبر کامو اينجوری شروع می‌شد:

Mom died today. Or yesterday maybe, I don't know.

حالا وقتی کتابهاش رو خوندم دربارش بيشتر می نويسم.

Frequently Asked Questions 2

2007-03-04T20:54:00.001+03:30

من شنبه 17 مارس برمیگردم ونکوور.

عصر معصوميت

2007-02-28T22:01:00.000+03:30

آخییییییییییییییییییییییییییی
يکی از اين محقق‌هايی که اينجا کار می‌کنه يه پيرمرد گوگوليه به اسم هاوارد جانسون (به انگليسی ننوشتم که بعدا اينجا رو تصادفا نبينه). البته بنده خدا ۵۸ سالشه ولی يجورايی ۶۵ اينا می‌زنه. امروز سر جلسه هفتگی گروه قرار بود يه کارايی بکنه ولی گفتش که من هفته ديگه دارم می‌رم مسافرت آمريکا. ازش پرسيدن واسه کنفرانس يا ميتينگ؟‌ گفت دارم می‌رم دوست دخترم رو تو سن‌فرانسيسکو ببينم. من اول فکر کردم داره شوخی می‌کنه ولی معلوم شد قضيه جديه. منم که کلا کنجکاو هستم (با فضولی خيلی فرق داره) سر نهار سعی کردم آمارش رو دربيارم. اين دو تا کبوتر پارسال تو اتاوا با هم آشنا شدن و بعدش هم خانومه رفت سن‌فرانسيسکو و اينطور که هاوارد می‌گفت هرشب با هم يکی دو ساعت تلفنی صحبت می‌کنن که البته به اذعان خودش بعضی وقتها حرفی هم واسه زدن ندارن. جفت‌شون بی‌بچه‌ان و اميدشون به همديگه‌اس. آدم تو اين سن رابطه از راه دور (Long Distance) داشته باشه ديگه خيلی ستمه. احتمالا شما نمی‌تونين کل قضيه رو درک کنين چون گوگوليت آقاهه رو نديدين ولی سعی کنيد تصور کنين. جون می‌ده واسه فيلم...
من تا حالا هيچوقت از سر کار وبلاگ آپديت نکردم. الان هم هی مواظبم رييسم از اين دوروبرها رد نشه ولی بايد اینو می‌نوشتم...

کل موجوديت کلينت ايستوود فدای يک تار موی مارتين

2007-02-27T07:17:00.000+03:30

چقدر باشکوهه وقتی سه تا غول هاليوود با دوست قديمی‌شون آشتی می‌کنن و به غول نيويورکی جايزه اسکار رو می‌دن. آدم معمولا خوشش مياد وقتی هنرمند موردعلاقه‌اش جايزه‌ای می‌گيره و تشويق می‌شه ولی در اين مورد قضيه فقط خوش‌اومدن نبود از ته دل خوشحال شدم و بعدش هم که پيام‌های تبريک از سراسر دنیا بهم سرازير شد که کم‌کم داشت باورم می‌شد خودم اسکار بردم. بهرحال مارتين اسکاری رو که بايد خيلی زودتر از اينها می‌گرفت با اقتدار گرفت و خيال همه رو راحت کرد.
آبگوشت خوردن همزمان با ديدن اسکار هم لذت گروتسکی داره که تا حالا نچشيده بودم. وقتی بانو «نيکول کيدمن» (که اصلا هم شيربرنج نيس و خيلی هم از «هالی بری» بهتره و هر روز هم بهتر از ديروزه) می‌اومد تو تصوير ما داشتيم نون تيليت (تيليد؟) می‌کرديم.

لينک‌های سمت راست رو هم درست کردم. اونايی که ريتم آپديت کردن‌شون خيلی کند باشه يا عملا نوشتن رو کنار گذاشته باشن با خطر حذف مواجه خواهند شد در ضمن.

2007-02-21T05:31:00.000+03:30

۱. ديروز از ديار تورنتو برگشتم. «رفتن»ها و «برگشتن‌»های من هم شده مثل باز و بسته کردن پرانتزهای تودرتو. فعلا پرانتز تورنتو رو بستم، يه ماه ديگه هم پرانتز اتاوا رو می‌بندم تا ببينيم پرانتز ونکوور هم بسته می‌شه يا قراره تا آخر باز بمونه... (در ضمن دست آزاده و احسان هم در تورنتو درد نکنه و همينطور است مونا و سپيده و وحيد در مونترال و سميه و محمد در اتاوا)
۲. اگر از انتگرال تعداد اسکرپ‌هايی که هم‌ولايتی‌های ونکووری طی اين يه ماه برام گذاشتن مشتق بگيريم و راديکال‌شون رو به توان دو برسونيم نمودار زير به‌دست مياد (اون اسکرپ‌هايی که در جواب اسکرپ من بودن از اين تحليل آماری کنار گذاشته شده‌اند!):

والا من فکر می‌کردم نمودار خوش‌ريخت‌تری به‌دست بياد. اين شکل عجق‌وجقی رو نمی‌شه تحليل خاصی کرد فقط حيفم اومد حاصل پنج دقيقه زحمتم رو نذارم اينجا! اينطور که به نظر مياد طرفدارای ونکووری اون هفته اول نعره رساتری کشيدن.
۳. گفتگوی زير فقط از من برمياد:

Internal- St-Joseph Marche- Evening
Me: Excuse me. is toilet masculine or feminine?
A gentleman (dumbfounded): pardon me?
Me: Washroom... I mean in French. Is it masculine or feminine?
Gentleman: oh, it's feminine.
Me: Ok, Bien, ou est la toillete?

البته بعدا فهميدم توی فرانسوی toillete به صورت جمع (toilletes) به کار می‌ره و اصلا موقع پرسيدن لازم نيس جنسيت‌اش رو بدونی!

۴. تو پيک يه مطلب کوتاهی راجع‌به پيش‌بينی‌ام درباره برنده‌های اسکار نوشتم. توش گفتم که برنده شدن «هلن ميرن» واسه بهترين بازيگر زن اينقدر قطعيه که ساير نامزدا اصلا لازم نيس واسه بالا رفتن از سن سخنرانی آماده کنن. اميدوارم واقعا «هلن ميرن» برنده بشه وگرنه بدجوری ضايع می‌شم!
۵. رييسم آقای «کون» (Kuhn) سر نهار داشت می‌گفت يکی از آشناهاش از آفريقای جنوبی اومده مونترال و يه خونه قديمی رو خريده بعد توی انباريش يه چند تا گيتار و لباس قديمی و چند تا دفتر يادداشت و خاطرات پيدا کرده. بعدا فهميده که اونجا خونه قبلی لئونارد کوهن و خانواده‌اش بوده و همه اينا اموال قديمی کوهن بوده و البته نکته حرص‌آور اينه که اون آفريقاجنوبيه اصلا نمی‌دونسته لئونارد کوهن کی هست (واقعا ممکنه يه نفر کوهن رو نشناسه!؟). يه نامه بعدا پيدا کرده که توش لئونارد برای خريدار بعدی نوشته که من به اينا که اينجا می‌ذارم احتياجی ندارم ولی از شما هم انتظار دارم از اينا سوءاستفاده مادی نکنيد...
۶. لامصب اين داستایوفسکی بزمجه عجب نثری داره تخم جن...

2007-02-11T03:12:00.000+03:30

۱. چند شب پيش خواب ديدم که «فرانسوا ميتران» رييس‌جمهور مرحوم فرانسه بخاطر سعی و تلاش مکرر من در پاسداشت و احيای زبان فرانسوی، موزه لوور رو به من بخشيد. خيلی لحظه خوبی بود. البته توی خواب هم بيشتر از اينکه حواسم به اين باشه که تابلوی موناليزا مال من شده می‌خواستم زود بيام توی «کوفت» اين خبر رو اعلام کنم. نکته جالب هم اين بود که اگه تا قبل خواب از من می‌پرسيدن ميتران چه شکلی بوده چهره‌اش اصلا تو ذهنم نبود ولی توی خواب کاملا خودش بود!
۲. خب آخرين قسمت «هری پاتر» هم که ۲۱ جولای درمياد. شيطان رجيم می‌گه برم خلاصه اين دو تا قبليا رو که نخوندم از ويکيپديا بخونم و صبر کنم با بقيه آخری رو بخونم.
۳. من اسطوره «مرغ همسايه غازگی» هستم. دو سال و نيم ونکوور بودم سوشی به زور می‌خوردم حالا که اومدم اينجا دائما هوس سوشی می‌کنم (توضيح:‌ گويا ونکوور بهترين سوشی‌های نورث آمريکا رو داره).
۴. من کلی مطلب داشتم بيام بنويسم ولی فکر کنم هر بار که می‌رم بيرون مغزم يخ می‌زنه حافظه کوتاه‌مدتم پاک می‌شه!
پانويس: آدمها دو دسته‌ان: ۱. اونهايی که مثل من شب اول اکران «Hannibal Rising» با شوق و ذوق می‌رن تو صف سينما و با ديدن يه فيلم مزخرف ضايع می‌شن. ۲. ساير آدمها.

2007-02-05T09:01:00.000+03:30

۱. بعد از حدود دو سال و اندی که از ايران خارج شدم، تازه اين دو هفته اخيره که احساس می‌کنم اومدم خارجه. قبل اين ۹۰٪ معاشرت‌هام با ايرونی ميرونی‌ها بود و از اون ۱۰٪ هم مشالله ۹۰٪ اش رو اين چينی مينی‌ها و هندی منديا تشکيل می‌دادن. خلاصه روزهايی زيادی می‌گذشت بدون اينکه يه کلمه انگليسی حرف بزنم. از وقتی اومدم اينجا تمام همکارام کانادايی و اروپايی هستن و کلا معاشرتم اکثر روزها فقط با اوناست و روزهای زيادی می‌گذره بدون اينکه فارسی حرف بزنم. اينم خودش تجربه‌ايه.
۲. ظاهرا تفاوت فرهنگی-لهجه‌ای بين فرانسوی‌ها و کِبکی‌ها خيلی بيشتر از تفاوت آمريکايی‌ها و انگليسی‌هاست. دو سه تا از اينايی که باهاشون کار می‌کنم فرانسوی‌الاصل هستن و چند تاشون مال همين طرفای کِبک هستن و بقيه هم عموما اروپايی‌ان. سر نهار که می‌شه سوژه اصلی تفاوت اين دو گويش متفاوته و مسخره کردن لهجه همديگه. کانادايی‌هايی که فرانسه‌زبون هستن همش می‌گن فرانسوی‌ها مغرور و خودخواه‌ان (snubby) و فرانسوی‌ها هم خودشون رو مبدا همه‌چيز می‌دونن. يه بار هم من سر نهار اين ضرب‌المثل فرانسوی رو گفتم که نعره‌ها کشيده شد:‌ مردم دنيا دو دسته‌ان؛ اونهايی که فرانسوی‌ان و اونهايی که دوست داشتن فرانسوی بودن.
۳. در ضمن قابل‌توجه اونايی که استفاده سليس من از ضرب‌المثل رو مورد انتقاد قرار می‌دن. تا دو ماه ديگه نسل نويی از کانادايی‌های ايران‌شناس تحويل جامعه می‌دم که واسه هر موقعيتی يه ضرب‌المثل اصيل ايرانی چاشنی حرفاشون می‌کنند!
۴. بزرگترين اشکال شرق کانادا اينه که «استفوز» نداره. الان نسبت به «استفوز» همون حسی رو دارم که وقتی از ايران اومدم به چلوکبابی «البرز» داشتم.
۵. هفته پيش مونترال رفتم. دو هفته ديگه احتمالا سفرهای استانی رو پی می‌گيرم و به تورنتو می‌رم تا بعد از کِبک، مردم آنتاريو مطالبات استانی‌شون رو مطرح کنن.
۶. اونايی که می‌گن من تو نوشته‌های انگليسيم لغت‌های قلمبه‌سلمبه به کار می‌برم همانا بدانند که ايده‌آل من در نثر يک همچين نوشته‌ای است:
Regardless of his contentious placement in the cinematic canon (he seems to be both firmly entrenched in Hollywood yet also cast off into the wilderness of idiosyncratic auteurdom), why De Palma? Perhaps because he represents a particular type of personal filmmaking that continues to divide film watchers: A cinephile’s aesthetic or intellectual identity can be formed by his or her resistance to or alignment with De Palma's sensibility.
۷. ديشب در حالی که کفش تيمبرلند به پا داشتم و بلوز مِکس و کاپشن کالمبيا و شلوار بنتون پوشيده بودم رفتم از چپترز کتاب «مانيفست» کارل مارکس و فردريش انگلز رو خريدم. خداوند بر من ببخشايد...

Chain of Love

2007-01-30T05:30:00.000+03:30

تو نيکی می کن و در دجله انداز
که ايزد در بيابانت دهد باز

Title: Chain of Love by Clay Walker

He was driving home one evening,
In his beat up Pontiac
When an old lady flagged him down,
Her Mercedes had a flat
He could see that she was frightened,
Standing out there in the snow
'Til he said I'm here to help you ma'am,
By the way my name is Joe

She said I'm from St. Louis,
And I'm only passing through
I must have seen a hundred cars go by,
This is awful nice of you
When he changed the tire,
And closed her trunk
And was about to drive away,
She said how much do I owe you
Here's what he had to say

You don't owe me a thing, I've been there too
Someone once helped me out,
Just the way I'm helping you
If you really want to pay me back,
Here's what you do
Don't let the chain of love end with you

Well a few miles down the road,
The lady saw a small cafe
She went in to grab a bite to eat,
And then be on her way
But she couldn't help but notice,
How the waitress smiled so sweet
And how she must've been eight months along,
And dead on her feet

And though she didn't know her story,
And she probably never will
When the waitress went to get her change,
From a hundred dollar bill
The lady slipped right out the door,
And on a napkin left a note
There were tears in the waitress's eyes,
When she read what she wrote

You don't owe me a thing,
I've been there too
Someone once helped me out,
Just the way I'm helping you
If you really want to pay me back,
Here's what you do
Don't let the chain of love end with you

That night when she got home from work,
The waitress climbed into bed
She was thinkin' about the money,
And what the lady's note had said
As her husband lay there sleeping,
She whispered soft and low
Everything's gonna be alright, I love you, Joe

Plutoed!

2007-01-25T09:27:00.000+03:30

امروز سر نهار با همکارهای جديدم صحبت می‌کردم لابلای حرفا يه نکته جالبی گفتن. ظاهرا انجمن گويش آمريکايی (American Dialect Society) مدتيه که داره آخر هر سال لغات جديد برگزيده اون سال رو در رشته‌های مختلف انتخاب می‌کنه (مثلا خلاقانه‌ترين، غيرضروری‌ترين، به‌دردبخور‌ترين و ...). خيلی از واژه‌هايی که الان داريم به طور روزمره استفاده می‌کنيم (مثل Politically Correct, Notebook PC, World Wide Web, Y2K) توی همين چند سال اخير شکل گرفتن. ولی از بين همه اينها لغتی که امسال به‌عنوان بهترين انتخاب شد خيلی جالب بود:‌ Plutoed.
همونطور که می‌دونين پارسال دانشمندا تصميم گرفتن به دلايل مختلفی (کوچک بودن و قمر نداشتن و ...) پلوتو رو از سياره بودن بندازن. حالا پلوتو کردن يه نفر يعنی که از مقامی که هست خلع بشه و plutoed بودن يعنی کسی که از مقامی خلع شده. البته من خودم به شخصه جايی همچين استفاده‌ای رو نديدم. اگه می‌خواين يه انگليسی‌زبون رو ايمپرس کنين جلوش بگين فلانی پلوتو شد. اينم چند تا از واژه‌های ۱۶ سال اخير که به نظرم جالب اومدن مرتب شده از جديد به قديم (اکثر لغت‌ها رو می‌تونين اينجا ببينين). بعضی از لغت‌ها که منافی عفت بود به رنگ سفيد هستن.

Senior Moment: وقتی که يه آدم پير حافظه‌اش قاطی می‌کنه يا چيزی رو يادش می‌ره.
Sudden Jihad Syndrome: به موقعيتی می‌گن که يهو يه مسلمون نرمال و آروم قاط می‌زنه.
Hamastan: فلسطين تحت سلطه حماس.
Brokeback: همجنس‌باز
Mel Gibson: الف- طرد شده. ب- مجنون
Jump the Couch: رفتار پرهيجان و ديوانه‌وار از خود نشون دادن. از اون مسخره‌بازی تام کروز توی برنامه آپرا وينفری به وجود اومده (وينفری از کروز يه چيزی درباره کيتی هولمز پرسيد کروز هم يهو پريد بالا پايين گفت عاشقشم.)
erototoxin: ماده شيميايی (فرضی) که وقتی آدم فيلم پورن نگاه می‌کنه از مغزش ترشح می‌شه.
Cliterati: نويسنده يا رهبر فمينيست
Flexitarian: آدم گياهخواری (vegeterian) که بعضی وقتها گوشت هم ممکنه بخوره.
Shuicide Bomber: تروريستی که بمبش رو توی کفشش کار می‌ذاره.
Lewinsky: به شکل فعل به کار می‌ره. آغاز کردن رابطه جنسی.
gra or agra: (از کلمه وياگرا) پسوندهايي هستند که وقتی مردی کارای بی‌ربط می‌کنه به ته صفت‌هايی که قراره توصيفش کنه اضافه می‌شن.
Ejaculation Proclaimation: اعترافات بيل کلينتون در دادگاه.
E.Q. (Emotional Quotient): قدرت کنترل احساس با الهام از Intelligence Quotient‌ يا همون IQ ی خودمون.

سفرنامه اتاوا - 2

2007-01-23T09:47:00.000+03:30

تا دو سه روز ديگه احتمالا روزمرگی‌ها رو می‌نويسم بعدش دوباره برمی‌گرديم به مباحث عميق قبلی!
۱. امروز اينجا آفتاب شده بود، گرچه زور آفتابش از خاتمی هم کمتر بود ولی بهرحال من آفتاب توی منفی بيست درجه رو به بارون توی مثبت پنج درجه ترجيح می‌دم. کلا تا حالا هواش اذيتم نکرده تا ببينيم فوريه چطوری با آدم تا می‌کنه (اين سه تا «تا»ی جمله آخری رو در ادبيات می‌گن «جناس تصادفی»!).
۲. رفتم سر کار برای اولين بار. رييس خودم هنوز نيومده بود ولی رييس اون که می‌شه رييس رييس من اونجا بود. بهم يه آفيس داد روبروی اتاق خودش و گفتش که اينجا می‌شونمت که از اتاقم ببينم چکار داری می‌کنی. حالا يا بايد در اورکات رو تخته کنم يا اونو هم اورکاتی کنم.
۳. رييس اين دو ماهه من (همون که اسم بی‌ناموسی داشت) ويژگی‌ای که داره و من قبلا هم شنيده بودم اينه که هم خيلی حرف می‌زنه هم اينکه خيلی بلند حرف می‌زنه و تقريبا توی شرکت هميشه مشخصه جاش کجاس و کافيه جهت صداش رو تعقيب کنی.
۴. اينجايی که من هستم (که بهش می‌گن گتينو) به معنای واقعی فرانسوی‌زبونه! مونترال هم فرانسوی‌زبون بود ولی اکثر آدما دو زبونه بودن. اينجا چون آدمای اينور رودخونه از آدمای اونور جدا شدن خيلی يه‌دست‌تر فرانسوی هستن. تا حالا دو سه مورد پيش اومده که فرانسوی دست‌وپاشکسته‌م به دادم رسيده.
۵. اگر چيزی در مورد دخترای اينجا نمی‌نويسم به حساب اغفال و تنبلی نذارين. سرم شلوغ بوده ولی به زودی به اين امر خطير رسيدگی خواهم کرد. These are not sins of omission but signs of preoccupation.
۶. از ايران که اومدم کلکسيون دی‌وی‌دی‌های پدرخوانده رو جا گذاشتم. توی ونکوور طاقت نياوردم و دوباره خریدم. متاسفانه چون جاشون بالای بوفه خونه ونکوورم بود چشمام بهشون نخورد و نياوردمشون. اميدوارم بتونم اين دو ماه بدون اونا سر کنم...
۷. دو سال پيش که تازه اومده بودم کانادا يه پرده حموم خريدم دو دلار که مصرفش نکردم. اينجا با خودم آوردم و بازش کردم که از حموم آويزون کنم. ديدم يه تصوير سوپر-جواد روشه. از اينا که برگ درختا سبز اشباع‌شده‌است و يه کلبه توی جنگله و شونصد تا پرنده از هر سوراخی زدن بيرون و دارن پرواز می‌کنن. خلاصه خيلی غيراينتلکچواليه ديگه. به قول روزبه چيزی که دو دلار باشه از اين بهتر نمی‌شه. می‌خواستم ازش عکس بگيرم ولی الان حسش نيس.
۸. اين ده روز اخير خيلی سرم شلوغ‌پلوغ بوده تا اين حد که ديروز فهميدم جشنواره ساندنس چند روزه شروع شده. من هميشه حداقل از دو سه هفته قبل شروع جشنواره‌ها اخبارشون رو تعقيب می‌کنم و در جريان آدمايی که قراره توشون فيلم داشته باشن هستم. اولين باره تو اين سه چهار ساله که اين بلا سر ساندنس مياد!

سفرنامه اتاوا

2007-01-21T11:22:00.000+03:30

خب بالاخره شهرستان ونکوور رو ترک کردم و وارد پايتخت شدم. توی خونه ترازو نداشتم چمدونا رو وزن کنم و خلاصه به چهارده معصوم اقتدا کردم و گفتم ايشالله هر دو چمدون کمتر از ۲۳ کيلو هستن. ولی توی فرودگاه کاشف به عمل اومد که يکيشون ۲۷ کيلوست. خلاصه قرار شد يه کيف خالی که تو يکی از چمدونا داشتم پر کنم و با خودم ببرمش توی هواپيما. چند تا خرت و پرت توی کيف ريختم غافل از اينکه کيسه‌ قاشق و چنگالها حاوی مقاديری اسلحه سرده. توی صف بازرسی هم خيلی ريلکس وايساده بودم ولی وقتی نوبت من شد خانمه شونصد دقيقه داشت منو بازرسی می‌کرد و يهو گفت می‌شه دست بزنم به سينه‌ات؟ گفتم خب بزن. بعد چهار تا انگشتش رو به هم چسبوند و ضربه‌های مقطعی آرومی به دو سه سانت زير گلوم زد و بعدش گفت برو. جلوتر ديدم کيفی که از چمدون بيرون آورده بودم رو برداشتن دارن توش رو نگاه می‌کنن و يهو ديدم يه زن سياهپوسته از توش پنج تا کارد و چاقو بيرون آورد و يه نگاه چپ‌چپ بهم انداخت. خلاصه هرچی گفتم چرا اينا همراهم بوده قبول نکرد که بهم برشون گردونه (البته خب کارش منطقی بود!). بهش گفتم بدشون دست خلبان و مهماندارها من اونجا ازشون می‌گيرم که بازم گفت نه. گفتم لااقل اون کاردهای پنيرخوری رو بده که نمی‌شه باهاش کسی رو کشت که يه پوزخندی زد و گفت نمی‌شه. خلاصه همه رو انداخت سطل آشغال و من اينجا الان بی‌چاقو هستم.
وقتی رسيدم فرودگاه اتاوا، قبل اينکه چمدونا رو بيارن گفتم برم بيرون ببينم اوضاع هوا چجوريه. مثل اينا که قبل اينکه شيرجه بزنن تو استخر نوک پاشون رو می‌کنن توی آب ببينن چقدر سرده منم رفتم توی اين درهای چرخان و يه دور زدم و برگشتم سر جای اولم. به نظرم اصلا سرد نيومد. يه بار ديگه رفتم ولی اين دفعه دو متر رفتم توی فضای باز وايسادم که باز به نظرم خوب اومد. حالا نمی‌دونم من پوست‌کلفت شدم يا مال اين کاپشن داستايوفسکی بود.
ساعت دوازده شب رسيدم ساختمون دانشگاهی که قرار بود خوابگاهش برم. خوشبختانه در باز بود و تونستم چمدونا رو بيارم تو. ولی يک نفر هم توی ساختمون نبود و همه جا روی در و ديوار فرانسوی نوشته بود. با کلی بدبختی تلفن داخلی سکيوريتی رو پيدا کردم و زنگ زدم. يه آقای برداشت و شروع کرد به فرانسوی حرف زدن و من هم تا اونجايی که تونستم بلغور کردم. خلاصه ماجرا اين شد که آقاهه اومد و کليد رو داد ولی گفت من جای خوابگاه رو بلد نيستم و بايد خودت بری بيرون پيدا کنی. توی سرمای -۲۸ درجه کلی رفتم ساختمونای اطراف تا بعد حدود ۲۰ دقيقه گشت و گذار آپارتمان رو پيدا کردم ولی حالا کليد توش نمی‌چرخيد. برگشتم و ماموره زنگ زد قفل‌ساز که اونم طبعا اون ساعت نبود (توضيح اينکه بين اين کارها کلی با هم فرانسوی حرف زديم هرچند من کلی زور می‌زدم بتونم يه جمله بگم). آخرش بالاخره در باز شد و چمدونا رو يکی يکی از چهل تا پله آوردم پايين و اومدم اينجايی که الان دارم اينا رو تايپ می‌کنم. و اينگونه بود که همون شب اول هم فرانسه حرف زدنم آب‌بندی شد هم توی سرما گشتنم.

2007-01-20T06:25:00.000+03:30

می‌خور که شيخ و حافظ و مفتی و محتسب چون نيک بنگری همه تزوير می‌کنند...

2007-01-17T10:56:00.000+03:30

۱. از وقتی پست قبلی رو کردم کارم سخت‌تر شده. مردم که سوال می‌کنن نمی‌دونم طرف داره واقعا سوال می‌کنه يا داره اذيت می‌کنه. اگه جدی جوابش رو بدم ممکنه داشته اذيت می‌کرده و من ضايع می‌شم، اگه بخندم بهش ممکنه واقعا داشته سوال می‌کرده و اون ضايع می‌شه.
۲. مرحوم پاسکال يه جمله داره که همه بدبختی بشر از اينجا سرچشمه می‌گيره که نمی‌خواد توی اتاقی که بهش تعلق داره بمونه. آخه نونت کم بود، آبت کم بود، اتاوا رفتنت چی بود اين وسط. در نگاه کلی‌تر کانادا اومدنت چی بود! الان کلاغ‌پرت رو توی پادگان زاهدان رفته بودی و مسوول وب سايت گردهمايی هولوکاست شده بودی و داشتی از پول نفت می‌خوردی و حال می‌کردی...
۳. واسه اين دو ماه غيبتم در ونکوور می‌خوام يه مسوول مخابره اخبار خاله‌زنکی (gossipy) در ونکوور منصوب کنم،‌ خصوصا که بهار هم تو راهه و رومانس دوستان زده بالا و هی آدم خبرايی می‌شنوه. خلاصه برنگردم ببينم غصنفر و شراره دست در دست هم دارن راه می‌رن و تو کالسکه هم يه بچه داره وق‌وق می‌کنه. اگر به اين شغل علاقمنديد لطفا رزومه‌هاتون رو برام ايميل کنين (توی رزومه لطفا قيد کنيد تا حالا چند تا خبر داغ مخابره کرديد و هنگام مخابره چند نفر قبل شما از قضيه خبردار شده بودن).
۴. چند وقته به طرز غيرروشنفکرانه وقيحانه‌ای «آهای خانوم کجا کجا / با ما اينطوری نباش» افتاده سر زبونم.
۵. نقدم درباره The Pan's Labyrinth توی اين شماره «پيک» چاپ شد.
۶. آهن فلزی با عدد اتمی ۲۶، وزن اتمی ۵۵/۸۴۷ گرم بر مول، دمای جوش ۲۷۵۰ درجه سانتیگراد و چگالی ۷/۸۷ گرم بر سانتی‌متر مکعب است.
۷. اين مورد قبلی واسه اين بود که ديدم خيلی پست بی‌محتوايی شد گفتم يه‌کم محتوا توش بدمم.

Frequently Asked Questions

2007-01-11T11:29:00.000+03:30

دوستان گرامی. اگر جواب سوالات‌تان را در پايین پيدا می‌کنيد لطفا دهنم را حضوری صاف نفرماييد. ارادتمند، مهدی.

۱. شنيدم داری می‌ری اتاوا؟
- بله.
۲. برای چی داری می‌ری؟
- يه دوره کارآموزی (internship) برای NRC.
۳. چه مدت هست؟
- دوره چهار ماهه ولی بايد برای دو ماه از ۲۰ ژانويه تا ۲۰ مارس اتاوا باشم.
۴. خونه گرفتی؟
- خوابگاه می‌رم توی يه استوديو.
۵. خونه خودت رو چکار کردی؟
- نگهش می‌دارم. بايد اين دو ماه رو اجاره دوبله بدم.
۶. حيفه. چرا اين کار رو می‌کنی. خونه رو پس بده.
- ارزش نداره. هم اين خونه رو دوست دارم هم اينکه فقط يک ماه کامل اينجا نيستم.
۷. اونجا دوست و رفيق داری؟
- بله. دو تا دوست توی خود اتاوا دارم. چند تايی هم توی مونترال.
۸. مونترال مگه به اتاوا نزدیکه؟
- بله با اتوبوس ۲ ساعت راهه.
۹. اوه اون موقع بايد خيلی سرد باشه.
- بله سردترين موقع ساله. دمای هوا تا منفی ۳۰ هم پايين مياد.
۱۰. سعی کن لباس گرم ببری با خودت.
- ممنون. به فکر خودم نرسيده بود اين کار رو هم می ‌شه کرد.

2007-01-08T01:03:00.000+03:30

۱. دو سه روز واسه سال نو رفتم ويسلر (برای همين بود که دو هفته آپديت نکردم!). شهر قشنگيه و همچين خوشمان آمد. الان احساس می‌کنم از شمال برگشتم. در ضمن يه کاپشن داستايوفسکی خريده بودم که قراره منو در سرمای -۳۰ اتاوا زنده نگه داره. بردمش ويسلر ببينم چقدر گرم می‌کنه که ويسلر مشالله از ونکوور گرم‌تر بود و ضايع شدم. در ضمن توی سفر فهميدم که پويا موقع خواب صداهايی ازش ساطع می‌شه که تا قبل اون تصورش رو هم نمی‌کردم از بنی آدم اين اصوات بيرون بياد.
۲. چقدر خوبه آدم فارغ از اينکه چند تا آدم طی زندگيش ببينه باز تا آخر عمرش آدم جديد واسه ديدن داره...
۳. راستی از الان گفته باشم که Pan's Labyrinth از ۱۲ ژانويه توی ونکوور (و احتمالا کانادا) اکران می‌شه و قويا توصيه می‌کنم ببينيدش. در سال ۲۰۰۶ بهترين فيلمی بود که ديدم و تقريبا مطمئنم هيچکس (فارغ از جنسيت، سن، مليت، شعور هنری و ...) ازش ناراضی بيرون نمياد. در ضمن يکی دو تا صحنه خشن داره.
۴. وقتی فيلم جديد لينچ (Inland Empire) تو ونيز اکران شد منتقدها نعره‌ها کشيدن و فغان کردن که هيچی نفهميدن ولی همه متحدا گفتن که مشکل از شعور خودشونه وگرنه لینچ که فيلمش بد نمی‌شه. کم‌کم فيلم داره جا می‌افته و ديدارهای چندباره باعث داره می‌شه که کم‌کم ارزشهای فيلم هويدا بشه (گويا «Lost Highway» در مقابل اين جديده مثل سيندرلا می‌مونه در مقابل ممنتو). اینم نظر ديويد پولند درباره فيلم:
David Lynch's magnificent torture, I have no idea what I saw, but I do know that it was absolutely captivating for all three of its weird ass hours.
۵. می‌خواستم درباره صدام بنويسم که ديدم همه‌جا حرف صدامه و از اونجايی که کاری که همه بکنن من دوست ندارم بکنم پس از اين موضوع می‌گذريم.

2006-12-26T13:10:00.000+03:30

خب ظاهرا گريزی نيس جز اينکه منم وارد اين بازی يلدايی بشم. ممنون از مرجان واسه دعوت کردن از من. البته احتمالا خيلی‌هاتون خيلی از اين موارد رو اولردی می‌دونين:

۱. با اينکه از آدمای زيادی خوشم نمياد يا بدم مياد ولی از کسی متنفر نيستم (غير از مصباح يزدی). اصولا به نظرم تنفر خيلی صفت قوی‌ايه و معنی ديگه‌اش اينه‌ که از مرگ طرف خوشحال می‌شی و هميشه تعجب کردم اين همه مردم راحت می‌گن از فلانی متنفرم.
۲. قهرمان دوران بچگيم «تسوکه» (توی کارتون ميتی کومان)‌ بود. سر هر قسمتش بی‌صبرانه تا آخر می‌نشستم که آخر کارتون شمشيرش رو بالا بگيره و اون يکی دستش رو عمودی و موازی شمشير قرار بده و پرواز کنه و نرم فرود بياد و پشت سرش رييس بدها نقش بر زمين بشه.
۳. يه بار وقتی راهنمايی بودم با پسرعمه‌م، محمدرضا (که دو سال کوچيکتره)، و دختر عمه‌م، سارا (که دو سال بزرگتره)، داشتيم تو خيابون پايين جمشيديه راه می‌رفتيم. يهو ديديم از پايين خيابون صدای پارس ترسناک سگ مياد و داره به سرعت نزديک‌تر می‌شه. ما هم يهو با تمام وجود شروع کرديم به دويدن. يهو يه چيزی شد محمدرضا افتاد. سارا وايساد کمکش کنه. من مثل اين فيلما به سارا گفتم بيا بريم اون ديگه رفتنيه بيا خودمون رو نجات بديم. خلاصه تو اين گيرودار بوديم که ديديم يه وانت از کنارمون رد شد و يه سگی سرش رو از پنجره کرده بود بيرون و داشت واق‌واق می‌کرد. خلاصه اون روز فقط من ضايع شدم!
۴. به‌نظرم دروغ مخرب‌ترين چيز در دوستی و رابطه و امثال ايناس. واسه همين هيچوقت دروغ نمی‌گم و اگر هم می‌گم اطمينان ۱۰۰٪ بايد داشته باشم که هيچوقت حقيقتش فاش نخواهد شد (تا حالا هم تو معدود دفعاتی که گفتم خداييش فاش نشده).
۵. واسه اين يکی هنوز چيزی به ذهنم نرسيده. اگه رسيد ميام می‌نويسم (ترفندی واسه جذب مشتری!).

و حالا من هم از روزبه و آزاده و بهزاد و ميثم و عسل می‌خوام که وارد اين بازی بشن.

Ne Me Quitte Pas

2006-12-25T01:05:00.000+03:30

اين آهنگ رو هميشه خيلی دوست داشتم (شايد يکی از ده تا آهنگی که بيشتر از بقيه چيزايی که شنيدم دوست دارم). وقتی هم که فرانسه ياد گرفتم علاقه‌م بهش بيشتر شد. آهنگ اولی اجرای اصلی «ژاک برل» هست و دو تای ديگه رو «ناتاشا اطلس» و «نينا سيمونه» هرکدوم با سبک خودشون اجرا کردن.
پانويس: با عرض شرمندگی آهنگای دوم و سوم رو درست کردم همين الان!

Title: Ne Me Quitte Pas by Jacques Brel

Title: Ne Me Quitte Pas by Natacha Atlas

Title: Ne Me Quitte Pas by Nina Simone

Ne me quitte pas
Il faut oublier
Tout peut s'oublier
Qui s'enfuit déjà
Oublier le temps
Des malentendus
Et le temps perdu
A savoir comment
Oublier ces heures
Qui tuaient parfois
A coups de pourquoi
Le cœur du bonheur
Ne me quitte pas
Ne me quitte pas
Ne me quitte pas
Ne me quitte pas

Moi je t'offrirai
Des perles de pluie
Venues de pays
Où il ne pleut pas
Je creuserai la terre
Jusqu'après ma mort
Pour couvrir ton corps
D'or et de lumière
Je ferai un domaine
Où l'amour sera roi
Où l'amour sera loi
Où tu seras reine
Ne me quitte pas
Ne me quitte pas
Ne me quitte pas
Ne me quitte pas

Ne me quitte pas
Je t'inventerai
Des mots insensés
Que tu comprendras
Je te parlerai
De ces amants-là
Qui ont vu deux fois
Leurs cœurs s'embraser
Je te raconterai
L'histoire de ce roi
Mort de n'avoir pas
Pu te rencontrer
Ne me quitte pas
Ne me quitte pas
Ne me quitte pas
Ne me quitte pas

On a vu souvent
Rejaillir le feu
D'un ancien volcan
Qu'on croyait trop vieux
Il est paraît-il
Des terres brûlées
Donnant plus de blé
Qu'un meilleur avril
Et quand vient le soir
Pour qu'un ciel flamboie
Le rouge et le noir
Ne s'épousent-ils pas
Ne me quitte pas
Ne me quitte pas
Ne me quitte pas
Ne me quitte pas

Ne me quitte pas
Je ne vais plus pleurer
Je ne vais plus parler
Je me cacherai là
A te regarder
Danser et sourire
Et à t'écouter
Chanter et puis rire
Laisse-moi devenir
L'ombre de ton ombre
L'ombre de ta main
L'ombre de ton chien
Ne me quitte pas
Ne me quitte pas
Ne me quitte pas
Ne me quitte pas.

2006-12-15T06:14:00.000+03:30

۱. اولا که به لطف ميثم و يوتيوب به سلاح چندرسانه‌ای مجهز شدم و کار آپديت کردنم راحت‌تر شده و لازم نيس زياد بنويسم و شما هم کم و بيش از شر نوشته‌های من در امان هستيد.
۲. کم‌کم داره سوالای مردم درباره زمان فارغ‌التحصيلی‌ام می‌ره روی اعصاب. شدم مثل زن حامله نزدیک زايمان که همه ازش می‌پرسن «کوچولو کِی مياد؟» منتها من شکمم هم جلو نيومده ولی مردم بيکارن می‌شينن حساب می‌کنن چند ساله اينجام و الان احتمالا بايد فارغ بشم.
۳. اگه آب داريد می‌خورين بذارينش زمين و اين ده دقيقه کليپ از فيلم «اسليپر» وودی آلن رو ببينيد. از دقيقه سه و چهار من روی زمين غش کرده بودم (کسی که صدای کامپيوتر توی اتاق عمل رو درمياره همونيه که توی فيلم ۲۰۰۱ صدای Hal رو درمياورد):

۴. سينماتک ونکوور می‌خواد ۲۳ دسامبر فيلم «ساتانتانگو» (Satantango) اثر «بلا تار» رو نشون بده. من خيلی دلم می‌خواست اين فيلم رو ببینم فقط مشکل اينه که فيلم ۴۵۰ دقيقه است (يعنی هفت ساعت و نيم) و سياه و سفيده و ماجراش هم توی يه داهات مجارستان اتفاق می‌افته. نمی‌دونم بينش آنتراکت هست يا نه ولی می‌دونم که تحمل فيلمش سخته. احتمالا آخر فيلم به اونايی که زنده موندن مدال سينما می‌دن. از دوستان ونکووری تقاضامندم با يه برانکارد حوالی ساعت ۹ شب شنبه ۲۳ دسامبر کنار سينماتک وايسن (فيلم ساعت ۱ ظهر شروع می‌شه). اين هم ده دقيقه شروع فيلم که دوربين ثابت فقط حرکت گاوها رو نشون می‌ده:

در قلمرو رويا

2006-12-13T09:22:00.000+03:30

Title: Marianne Faithfull - Who Will Take My Dreams Away

I can’t give you all my dreams
Nor the life I live.
You and I won’t friendship miss,
That’s all we got to give.

Who will take your dreams away
Takes your soul another day.
What can never be lost is gone,
It’s stolen in a way.

Please, don’t stand too close to me,
Can you hear my heart ?
Take my woe and lean on me
When we’re not apart.

Now our mission is complete
And our friends are hid.
Evil things brought down by the light,
Life goes on until the end.

اسم من لوليتاست

2006-12-10T23:54:00.000+03:30

آقا تا اطلاع ثانوی ناتالی رو فراموش کنين. من ديروز تصادفا با خانم اليزه (Alizee)، خواننده ۲۲ ساله فرانسوی آشنا شدم و به اين نتيجه رسيدم بيشتر با هم تفاهم داريم. تازه فرانسوی هم هست و تيريپ اينتلکچوال و اينا. البته ريشه‌يابی کنی شباهت‌هايی به ناتالی هم داره.

Title: Moi...Lolita by Alizee

How long...

2006-12-06T09:35:00.000+03:30

How long by Lionel Ritchie

Every time I see you and I look into your eyes
There's a feeling that I get
And it's way down deep inside, girl
I've been trying to hold on, but you say that you're not sure
I just hope you realize what my heart is going through

How long, must this feeling go on
How long, must I stand the pain and
How long, must this feeling go on
Waiting for the night
Waiting for the right time to come

I know all about the hurt and the problems in the past
I know why you're scared of love,
'cause you think it just won't last long
Well, I'm here to tell you what I'm saying is all true
There ain't nobody else in life
That can take the place of you

How long, must this feeling go on
How long, must I stand the pain and
How long, must this feeling go on
Waiting for the night
Waiting for the right time to run

Why can't we just run away, and oh run
A place where we can be alone and nobody finds us, run
Can we both just run away, and oh run
Girl, I can't wait to have you

How long, must this feeling go on
How long, must I stand the pain and
How long, must this feeling go on
Waiting for the night
Waiting for the right time to come, to come.

A little bit of parody

2006-12-04T23:16:00.000+03:30

ديدم مطلبی ندارم. پارودی وبلاگ‌های روزبه و پويا و خودم (وبلاگ انگليسيم) رو که قديما نوشته بودم رو می‌ذارم. دقت کنيد که خيلی جالب نيست

روزبه
۱. امروز بالاخره رفتم چلوکباب خوردم.
۲. آمريکا خيلی باحاله. از کانادای داهات شما هم بهتره. دختراش هم خوبن. اين استاد ما خيلی بددهنه. همينجوری راه می‌ره و می‌گه بی‌تر... و بی‌اد... آدم خجالت می‌کشه.
۳. بالاخره ماشين خريدم. آخه اينجا بدون ماشين نمی‌شه رفت چلوکبابی.
۴. راستی جمعه شب دارم می‌رم کباب نايت

پويا
داريم براتون يه برنامه می‌ذاريم حالشو ببرين. من چقدر خوبم. ديدين آدما جوگير می‌شن؟ ها ها ها. اگه تخفيف می‌خواين [به] من بگين براطون بگيرم.

خودم
Thou shall contaminate the oblivious invigorating penchant per se. Hitherto the conglomeration of apocryphal prose of the braggadocio prevails (and a succession of unrelated extinct biblical and latin words with the frequency of less than 0.00000001)

کوفت
نمی‌دونم چرا دخترا سيبيلاشون رو نمی‌زنن. مازوخيسمش رو ساديسم کن تا عقده فرويدش حل شه. همه فهميدن که من نيچه و کامو و کانت می‌خونم دیگه؟ راستی از بدو رانده شدن آدم از بهشت اين ديالوگ بهترینه:
- (ديالوگ يه فيلم صامت دهه ۲۰ که اخيرا از زير خاک تپه‌های بورلی‌هيلز کشف و احيا شده. مضمونش هم درباره دو تا آدميه که همديگه رو دوست دارن ولی بهم نمی‌رسن)

از کرامات دوست مامانم

2006-12-02T10:20:00.000+03:30

۱. مکان -‌ داخل هواپيما
مامانم:‌ از اينکه کنار بال بشينم بدم مياد.
دوست مامانم:‌ آره يادمه تو هيچوقت بال مرغ هم دوست نداشتی.

(الان که دارم فکرشو می‌کنم می‌بينم چقدر اين ديالوگ بالا وودی آلنيه. قشنگ می‌تونم تصور کنم «دايان کيتون» با اخم و غر داره روی صندلی کنار بال می‌شينه و می‌گه «I alway hated the wing seats»‌ و «وودی آلن» با اون قيافه حق‌به‌جانب هول‌هولکی می‌گه «I know honey, you never liked chicken wings either»)

۲. گويا سينما داره به شکل نامحسوسی از «سکوت سنگين» به «کوفت» نفوذ می‌کنه البته به قول جدم، محمد، راه يافتنش از راه رفتن مورچه روی سنگ سياه در شب تاريک هم پنهانی‌تره.

۳. اگه شما يه وبلاگ مخفی واسه خودتون داشتين بعد بازش می‌کردين می‌ديدين يه نفر توش کامنت داده چه حسی بهتون دست می‌داد؟؟ به من الان همون حس دست داد. البته خوشبختانه طرف يه آدم بی‌ربط بود ولی واقعا مرده‌شور گوگل رو ببره که هر سوراخی می‌بينه می‌ره توش، به جاهای مخفی آدم هم اهميتی نمی‌ده.

We've met before, haven't we?

2006-12-01T10:55:00.000+03:30

از اولين باری که ديدمش بی‌اغراق گذارم به صدها فيلم افتاده ولی هنوز هم تاثيرش باقی مونده و همچنان له‌کننده‌ترين، مجذوب‌کننده‌ترين، تاثيرگذارترين و غريب‌ترين صحنه‌ايه که توی عمرم ديدم:

2006-11-28T23:19:00.000+03:30

به جان عزيز ناتالی سوگند، اگه يه بار ديگه يکی از اين اسکيموهای رنگ‌پريده شيربرنج بگه «برای شما عربها برف بايد پديده جالبی باشه» تخمهای چشم و پايينش رو يکی می‌کنم!!!

2006-11-28T10:24:00.000+03:30

وقتی بشر مقهور طبيعت می‌شود و مهدی در يک روز برفی از خانه بيرون می‌زند و سعی می‌کند مذبوحانه از برف لذت ببرد و حتی عکس هم بگيرد:

اينو هم عکاس معروف، خانم بنفشه، گرفتن: (کمی تا قسمتی از عکس من قشنگ‌تره فکر کنم)

و خدا زن را آفريد

2006-11-27T00:09:00.000+03:30

با عرض شرمندگی من اين روزها افتادم تو دور نقل کردن ديالوگ‌های باحالی که توی فيلما می‌بينم. ديگه بايد تحمل کنيد تا خودش کم‌کم برطرف بشه. اينم دو تا ديالوگ از «و خدا زن را آفريد»:

- Eric, I'm worried about you.
- Worried?
- You are at the point of falling for her.
- What makes you say that?
- Whenever you look at her, you appear less intelligent.
----------------------
- Does she cry?
- Of course not.
- Maybe she does when she's alone.
- She is too much of a bitch for that.
- When it comes to female psychology, my poor boy, you are stuck in the Stone Age.

2006-11-24T23:54:00.000+03:30

۱. امشب داريم طی يک اقدام غيرروشنفکرانه می‌ريم «کازينو رويال» (جيمز باند جديده). پايه‌هاش زودی باهام تماس بگيرن. والا من به هرکی می‌گم دارم می‌رم جيمز باند باور نمی‌کنه. بخدا من فيلمای بالای ده ميليون دلاری هم اگه خوب دراومده باشه نگاه می‌کنم. بالاخره همراهی با پاپ کالچر و اينا.
۲. بر همه واجبه فيلم «جذابيت مرگبار» (Fatal Attraction) رو ببينن خصوصا اگه از «بيوفا» (Unfaithful) خوشتون اومده بوده. اين هم يه تيکه از ديالوگش:
- I was wondering why is it that all the interesting guys are always married?
- Maybe that's why you find them interesting... you can't have them.

۳. اين مطلب زير رو يکی از خواننده‌های کيهان گفته. من احساس می‌کنم يارو اصلا قضيه رو نگرفته. شما هم همين فکر رو می‌کنين؟

فيلم حمله پليس آمريكا به يك دانشجوي ايراني را ديدم. اين فيلم نشان داد كه پليس آمريكا با وارد كردن شوك الكتريكي به اين دانشجو چطور مي خواست وي را از صندليش در كتابخانه بلند كند در حالي كه اين دانشجو اصلاً نمي توانست از جايش بلند شود اين هم يك نمونه ديگر از ميليون ها نمونه جنايت و نقض حقوق بشر در آمريكاست.

۴. ديروز رفتم سخنرانی دکتر امانت از دانشگاه ييل آمريکا درباره تولرانس در تاريخ ايران. کلا تيريپ جلسه خيلی رسمی بود. سخنران اول مايکل استيونسون رييس دانشگاه «اس اف يو» بود. بعدش يه استاد از «اس اف يو» اومد که دکتر امانت رو معرفی کنه وقتی از جاش بلند شد نظر همه به يه کاغذ مستطيلی بزرگ که پشتش با چسب چسبونده بودن جلب شد (تو مايه‌های اون کاغذ «من گاز می‌گيرم» توی «آرزوهای بزرگ»). زمزمه‌های خنده پشت سرش بلند شد ولی ظاهرا خودش چيزی نفهميد. داشتم فکر می‌کردم چقدر ضايعه همچين اتفاقی واسه آدم بيفته. آخرش هم نفهميدم قضيه اون کاغذه چی بود و کی اين شوخی رو باهاش کرده بود.

2006-11-22T02:04:00.000+03:30

۱. آقا من تازه فهميدم وقتی احمدی‌نژاد می‌گه «اسرايیل بايد از روی نقشه محو شه» و دنيا به هم می‌ريزه چه حالی می‌کنه! بابا اصلا همه خوشگلن. اصلا زيبايی چه ربطی به رشته درسی داره. اصلا مگه «ووپی گلدبرگ» و «نيکول کيدمن» داريم؟ اصلا زيبايی به درون آدماست نه ظاهرشون. اينقدر از اين آدمای ظاهربين بدم مياد.
۲. اگه از خلاف فاحش يه نفر (در واقع دو نفر) اطلاع پيدا کرده باشين ولی روش کسب اطلاعتون خودش تقريبا يه جرم باشه چکار بايد کرد؟
۳. چند شب پيش خواب ديدم مامانم و بابام با هم عروسی کردن ولی منو دعوت نکردن. توی خواب زنگ زدم به مامانم می‌گم چرا منو دعوت نکردين می‌گه ديديم سرت شلوغه گفتيم بهت نگيم ولی جات خالی خيلی خوب بود!! بعدا که واسه مامانم خوابمو تعريف کردم گفت احتمالا به عروسی تام کروز و کيتی هولمز که بچه‌شون هم توی عروسی بوده زياد فکر کردی!
۴. بالاخره کتاب Historian رو تموم کردم. باورم نمی‌شه ۶۴۱ صفحه رمان درباره دراکولا خونده باشم! درباره‌ش توی «سکوت سنگين» خواهم نوشت.
۵. رمان «بوفالوی شب» مال «گی‌يرمو آرياگا» رو شروع کردم. تا حالا اين جمله‌ش رو دوست داشتم:

The bullet crossed diagonally through his brain, bursting through arteries, neurons, desires, tenderness, hatred, bones.

2006-11-16T11:55:00.000+03:30

۱. به قول معروف «بين پيغمبرا جرجيس رو انتخاب کردم» و بين اين همه روز مختلف امروز تصميم گرفتم برم UBC. ابر و باد و مه و خورشيد و فلک هم در کار افتادند تا دهن من سرويس شه. همچين طوفان و بارونی حداقل امسال نديده بودم. اين چتر نحيف من هم هر چند وقت يه بار مثل دامن مريلين مونرو می‌رفت بالا و ناموس هويدا می‌کرد. اميدوارم سالم مونده باشه. حالا اگه امروز برنامه اونور شهر رفتن رو نداشتم احتمالا هوا آفتابی می‌شد.
۲.
- هيچ چيزی از جنگ بدتر نيس.
- چرا... شکست خوردن در جنگ.
از کتاب «وداع با اسلحه» ارنست همينگوی.
۳. من معمولا از نوشته‌های خودم (چه فارسی و چه انگليسی) راضی نيستم هرچند گهگاه پيش مياد از تيکه‌هاييش خوشم بياد. اين هفته مطلبی انگليسی توی نشريه دانشگاه داشتم درباره فيلم «بابل» که خودم با پاراگراف آخرش حال کردم. هم مثل نقدهای حرفه‌ای يه جمع‌بندی و خلاصه از کل متنه هم ربط منطقی داره هم موجز و کوتاهه هم از لحاظ استعاری و ادبی جواب می‌ده:

Despite its minor shortcomings, Babel is a first-rate movie that suffers only from its creators’ previous masterworks, films that raised the bar of expectation to where this impressive tower can never reach.

توضيح اينکه توی جمله اول نقد در تعريف انجيلی بابل آورده بودم که مردم تصميم می‌گيرن برج بابل رو بسازن تا به خدا برسن ولی خدا خشمگين می‌شه و برای جلوگيری از اين کار زبانهای مختلف رو خلق می‌کنه که مردم نتونن با هم ارتباط برقرار کنن و کار برج رو به آخر برسونن. تو اين جمله آخر هم خواستم به شکلی استعاری بگم که گرچه «بابل» خودش فيلم خوبيه ولی به فيلمای قبلی کارگردانش نمی‌رسه.

۴. اين يه اصل پذيرفته شده و اثبات شده‌اس که دخترای رشته کامپيوتر (طبعا به غير از اونايی که اين وبلاگ رو می‌خونن و دوستای اونايی که اين وبلاگ رو می‌خونن و دوستای دوستای اونايی که اين وبلاگ رو می‌خونن) چندان چنگی به دل نمی‌زنن. طبقه پايين دانشکده ما دانشکده زمين‌شناسی زيست می‌کنه که از قضا فضای کاملا متفاوتی درش حاکمه و هر وقت يکی از دخترای اونا راه گم می‌کنه مياد دانشکده ما انگار هوای تازه دميده شده. ولی اين اتفاق معمولا اوايل ترم که تازه وارد دانشگاه شدن می‌افته و از اين موقعها به بعد ديگه بازار کساد می‌شه (اين پست روزبهی بود).

۵. پشت خونه من يه خونه بزرگ قديميه که الان ظاهرا شده لوکيشن ساخت يه فيلم ترسناک. هر روز توش کلی شلوغ پلوغه و صد تا ماشين و تراک کنارش پارکه. می‌خوام برم ببينم اگه سياهی‌لشکر خون‌آشام می‌خوان برم خودمو معرفی کنم. يه زمانی يکی می‌گفت بزرگ شم شبيه کريستوفر لی می‌شم. بالاخره بايد از اين ويژگی يه جايی استفاده کنم ديگه.

يک جمله از اميل زولا

2006-11-13T12:04:00.000+03:30

تمدن وقتی می‌تونه به اوج خودش برسه که آخرين سنگ از آخرين کليسا بر سر آخرين کشيش بيفته.

بابا عجب جمله‌ای!!!

2006-11-12T08:00:00.000+03:30

Just let me get into your dreams...

2006-11-06T07:52:00.000+03:30

۱. خب حالا که من به بيماری افسردگی پس از سفر دچار شدم هوا هم سنگ تموم گذاشته و همينجوری داره شرشر می‌باره. خورشيد کجايی که يادت بخير. حالا خيلی از خودم خوب بودم چترم رو هم يجايی جا گذاشتم. دو ساعت پيش به يکی از دوستام زنگ زدم که بريم بيرون، همين الان بهش زنگ زدم که من به دلايل خيسی و مريضی و بی‌چتری و بارون شديد نمی‌تونم بيام. حالا احتمالا پيش خودش می‌گه اين پسره خله، اول زنگ زده بريم بيرون حالا زنگ زده نريم بيرون!
۲. دم هالووين که بود نشريه دانشگاه از دانشجوها سوال کرده بود توی زندگی از چی وحشت دارن. يکی گفته بود تاريکی، يکی ديگه گفته بود مار و يکی هم مثلا از غرق شدن و اينا. يه پسره هم گفته بود از اينکه از خواب بيدار شم ببينم يه مردی کنارم خوابيده!
۳. يک نکته‌ای که توی لندن نظرم رو جلب کرد تعداد به شدت زياد رستورانها و مراکز زنجيره‌ای بود. هروقت تصميم می‌گرفتم يه چیزی بخورم يه مک‌دانلد یا کی‌اف‌سی جلوی چشمم سبز می‌شد. برگرکينگ و استارباکس اينا هم که ريخته بود. اوضاع لباس‌فروشی‌ها هم همينطور بود. تعداد اسپيريت‌ها و گپ‌ها از محصولات داخلی انگليسی بيشتر بود. لباسهای تن مردم هم که همون چيزايی بود که اينجايی‌ها می‌پوشن (و در ايران ملت می‌پوشيدن). اين جهانی‌سازی هم داره واسه خودش معضلی می‌شه. کم‌کم سفر کردن و جاهای ديگه رو ديدن تبديل به يه کار بی‌معنی می‌شه.

Tour!

2006-11-01T01:42:00.000+03:30

۱. از اونجايی که قراره من حداقل تا ۷۶ سالگی زندگی کنم و از اونجايی که اروپا توی مسير کانادا-ايران قرار داره، قرار بر اين شد (قرار خودم با خودم) که هروقت ايران می‌رم يه هفته رو در اروپا بگذرونم. برنامه سه سفر آتی از اين قرار است:
سفر اول:‌ ايتاليا، فرانسه، اسپانيا
سفر دوم: چک، مجارستان، بلغارستان، لهستان، يوگسلاوی سابق
سفر سوم: نروژ، سوئد، دانمارک (و شايد هم فنلاند)
آلمان و هلند هم اگه تو اين مدت زبانشون يه‌کم نرم‌تر شد و از اون حالت خشکی دراومد شايد رفتم.
اگر مياين زودتر رجيستر کنین.

۲. لامصب اين پيکاسو از بس از خودش اثر بيرون داده توی هر موزه‌ای که پا می‌ذاری يه قسمتش هم مربوط به پيکاسو هستش. اصلا مثکه اسم پيکاسو يه اعتباری به موزه يا گالری می‌ده. توی موزه سالوادور دالی لندن چند تا از طرح‌های ساده‌ پيکاسو رو که با چهار پنج تا حرکت قلم کشيده بود واسه فروش گذاشته بودند که حدود ۴۰۰۰ پوند بودن هرکدوم. يه نگاه به اين لينک بندازين، فهرست گرون‌ترين نقاشی‌های معامله شده‌اس.

شما چی گيدی؟

2006-10-30T16:00:00.000+03:30

۱. توی «اوديسه» هومر، در راه برگشت از سفر، ملوانهای کشتی اوليس صدای آسمانی و ملکوتی زنانی رو از جزيره نزديکی می‌شنوند و اينقدر آوازشون اثيری بوده که ملوانها رو جادو می‌کنه و باعث می‌شه به سمت اين پريان دريايی پارو بزنن. هرچقدر هم اوليس بهشون می‌گه فريب اين عفريته‌ها رو نخوريد فايده‌ای نداره و در دام سيرن (siren) ها گرفتار می‌شن (راستی دقت کردين از زمان آدم و حوا، زنها هميشه کارشون فريفتن و جادو کردن بوده!؟). خلاصه اينا رو گفتم که بگم خواب بعد سفر بين قاره‌ای هم چنين وضعی رو داره. آدم برای اين‌که خوابش تنظيم بشه بايد تا موقع شب مقاومت کنه ولی در اين حالت تخت، تبديل به يه سيرن می‌شه که آدم رو جادو می‌کنه. خلاصه اينکه از ساعت ۶ عصر خوابيدم تا ۴ صبح. الان هم سرحالِ سرحال هستم!
۲. از دو سال پيش تا حالا هفت بار به فرودگاه ونکوور فرود اومدم و هر بار احساس کردم چکشی به ميخ زندگيم در ونکوور زدم فارغ از اينکه سفری که داشتم چقدر خوش گذشته و چقدر زندگی در اون جا هوس‌انگيز به نظر می‌رسيده...
۳. چند تا از تفاوت‌های واژه‌های انگليسی آمريکای شمالی و انگليسی بريتانيا:
اينا می‌گن guy اونا می‌گن chap
اينا می‌گن washroom اونا می‌گن toilet
اينا می‌گن elevator اونا می‌گن lift
اينا می‌گن downtown اونا می‌گن city center
اينا می‌گن apartment اونا می‌گن flat

ديار انگليسا

2006-10-27T03:32:00.000+03:30

۱. اينقدر توی خيابونای لندن ول گشتم که توی شهر ده ميليونی آدمای تکراری می‌بينم.
۲. امروز‌ يکی ازم آدرس پرسيد بلد بودم ذوق کردم.
۳. موزه سالوادور دالی رفتم. (البته اولين جايی که به قصد توريستی رفتم خونه شرلوک هلمز بود. مثل اينايی که می‌رن مشهد تا زيارت امام رضا نرن هيچ کار ديگه‌ای نمی‌کنن!) خيلی جالب بود. تقريبا تنها جايی بود که رفتم و ربطی به خود شهر لندن نداشت ولی می‌ارزيد. دالی اولين نقاش سوررئال بوده که کلا توی جنبش سوررئاليسم و بعدشم پست‌مدرنيسم و اينا تاثيرگذار بوده. آثارش هم تحت‌تاثير افکار فرويد بوده در ضمن.
۴. ديروز يه لحظه آفتاب دراومد تا اومدم از خورشيد عکس بگيرم زود رفت. ولی امروز هوا به مدت زيادی آفتابی شد. البته جالب بود که کسی عينک آفتابی نمی‌زد. ظاهرا اينقدر هوای آفتابی کم پيش مياد که به خودشون زحمت خريد عينک آفتابی نمی‌دن.
۵. احساس می‌کنم تلفيق فرهنگها توی لندن از کانادا بيشتر باشه. اينجا از ساير کشورهای اروپايی زياد ميان. آسيايی و آفريقايی هم زياده. در ضمن چندين بار زنهای عرب با چادر عربی ديدم که تا حالا تو کانادا نديده بودم. جالبه که واسه بقيه هم عاديه. اتفاقا امروز يه پسر بور انگليسی جاش رو توی مترو به يکی از همين خانما داد. خوبی چادر عربی اينه که معلوم نمی‌شه سن‌ات چقدره. پسره احتمالا فرض کرده خانمه سن‌بالاس!
۶. نمی‌دونم چرا همه از من درباره دخترای اينجا می‌پرسن. انگار که اصلا من نگاه می‌کنم. ولی حالا چون اصرار کردين از همون اولش نگاه کردم. تا ديروز که خیلی برهوت بود. نمی‌دونم چه مشکلی توی کمپوزيسيون چهره‌شون هست که خرابشون می‌کنه. ولی ديروز يه جاهايی رفتم که دختراش خوب بودن همچين. امروز هم يه دونه خيلی خوب توی مترو ديدم. البته تا حالا هر دختر خوبی که ديدم يه پسر يجوری بهش چسبيده بود که انگار توی جزيره آدمخوارا اومدن. بالاخره اينجا بازار رقابتيه ديگه. مثل ايران نيس که همه دخترا خوب باشن (اومدم کشور چرچيل، بالاخره تاثير می‌ذاره روی آدم ديگه)! در ضمن اکثر اين دخترای بر و رو دار با پسرای سياهپوست (سياه که می‌گم يعنی سياهِ سياه) بودن. سياهپوست هم نشدیم. البته شايدم حق دارن. پسر سفيدای اينجا اکثرا خيلی سوسول و از اين تيپای به-کونش-ميگه-دنبالم-نيا-بو-می‌دی هستن. فکر کنم تاف‌هاشون (tough) می‌رن توی محله چلسی زندگی می‌کنن.
۷. بعد از دو سال کانادا گردی و ديدن آثار باستانی ۲۰۰ ساله واقعا حال می‌ده که تاريخچه يه بنايی رو بخونی ببینی مال ۷۰۰، ۸۰۰ سال پيشه...

باز هم پست فارسی :D

2006-10-25T02:19:00.000+03:30

خب من بالاخره از اون هتل خراب‌شده دراومدم و امکان فارسی نوشتن دارم. اينا هم خرده‌نوشته‌های اين چند روز:
۱. اولا که هتل افتض بود. يه اتاق سه در چهار که چهار تا از اينا توی يه اتاق يه تخته «هاليدی اين»‌ اتاوا جا می‌شد. مثلا خير سرش با صبونه بود. صبونه دو تا لايه نازک پنير بود با يه لايه کالباس با دو تا نون توست. اينترنتش رو هم که گفتم چطوری بود. هيچ کاری هم باهاش نمی‌شد کرد. می‌خواستم نقشه متروی لندن رو که pdf بود ببينم اصلا باز نمی‌کرد. حتی از Traveller's Inn ويکتوريا هم بدتر بود روزبه.
۲. اون خيابونی که نزديک هتل بود يکی از خيابونای اصلی لندنه. شب قبل کنفرانس رفتم توش چرخ زدم و حداقل ۱۰ تا (واقعا ۱۰ تا) رستوران عربی توی حدود تقاطع اون خيابون با ۵ تا بلاک ديدم. ديشب هم بعد کنفرانس رفتم ديدم به شدت شلوغه. حدود شايد ۲۰۰، ۳۰۰ تا نوجوان و جوان عرب و سياهپوست توی خيابون ولو بودن و اينور و اونور می‌رفتن و داد و بيداد می‌کردن. از يکی پرسيدم قضيه چيه گفت امشب عيد فطره و اينا ريختن بيرون. گفتم چرا داد می‌زنن گفت دو تا گنگ (gang) مختلف‌ان که با هم تسويه‌حساب شخصی دارن. گفتم يعنی بازی می‌کنن ديگه؟‌ گفت نه بابا دعوای واقعيه بعضی وقتها به چاقوکشی می‌کشه. ياد «داستان وست‌سايد» افتادم.
۳. اينجا هرچی عرب و هندی زياده از چشم‌بادومی و مادومی و سوشی‌موشی خبری نيس. صبا بيای اينجا نمی‌تونی پيشنهاد شابوسان بدی :D (البته چقدر هم ما حرفتو گوش می‌کنيم هميشه،‌ آخی)
۴. فکر کنم تاک من توی کنفرانس مفرح‌ترين تاک روز بود. اولا که بخاطر Political correctness اون اسلايد رو عوض کردم و جاش نقشه جهان گذاشتم. ولی بالاخره کرمم رو ريختم. يه‌جاييش بايد می‌گفتم «فلان کار برای کامپيوتر سخته». بعدش اضافه کردم «حتی از رانندگی توی لندن هم سخت‌تره». فکر نمی‌کردم اينقدر خنده‌دار باشه. مجبور شدم دو ثانيه مکث کنم که ساکت شن. (البته بايد اذعان کنم اين تيکه رو از وودی آلن کش رفته بودم) دو سه جای ديگه هم توی اسلايد و حرفام چيزايی داشتم که ملت خنديدن.
۵. سعی کنين اگه جايی قراره تاک بدين اون آخرا باشين. لابلای وقتهای استراحت ديدم يکی از کسايی که بهش ريفر داده بودم توی کنفرانس حضور بهم رسونده. قرار بود بگم «کارش به درد اپليکيشن ما نمی‌خوره». ولی موقع تاک گفتم «کار خيلی جالبيه ولی کاربردش فرق داره». يکی دو ساعت بعدش ديدم مسوول يه training data ای که من ازش استفاده کرده بودم هم اونجاس. من هم توی اسلايدها گفته بودم غلط غولوط داره. سريع اون تيکه از اسلايد رو پاک کردم.
۶. بابا اينا چرا چپ و راست‌شون فرق داره. من از نونهالی بهم ياد دادن از خيابون که می‌خوام رد شم اول سمت چپ رو نگاه کنم بعد راست رو. اينجا برعکسه. چند بار نزديک بود برم زير ماشين. (پيام x و y ام بهم ريخته دوباره) يه بار کلی از قبل خودم رو آماده کردم سمت راست رو نگاه کنم بعد ديدم از چپ يه ماشين داره مياد بعد معلوم شد خيابون يه‌طرفه بود. الان ديگه سرم هر دو طرف می‌چرخه. ولی اينجا خيلی باحاله عابرای پياده اصلا کاری به چراغ ندارن :D.

London, je t'aime

2006-10-23T22:40:00.000+03:30

All those boasting this crappy hotel made about its internet facilities was just two computers they put on the ground floor for the whole guests. These morons even shut internet down at nights, if you can believe that!! The reason I'm writing in English is not that I'm in England. It's because these awful machines don't know any other language than English! They even designed it in a way that I can't put the mouse on my left side.
But besides the hotel, London is lovely, lovely, lovely, more than Vancouver, Montreal, Toronto, Victoria (actually this one has negative score!) and Ottawa altogether. It's alive, intellectual, crowded, beautiful. Even it's rain is genuine. It has 12 different metro lines. Sometimes 5 or 6 of them intersect in one station. The metro is filled with all kinds of artistics advertisements; dozens of musicals on the stage, dozens of galleries and musuems, and don't mention the films. To quote Milton, it's "The Paradise Lost". The only problem is that it is way too expensive. The taxi from airport to hotel took 55 pounds (roughly 115 Canadian Dollars). I can buy Stanley Kubrick's complete collection with that money.
I'll write more, stay tuned.

چامسکی و سالسا

2006-10-20T08:38:00.000+03:30

۱. يه بار تو عمرم اومدم «نوام چامسکی» بشم نشد. پس‌فردا دارم يه سر می‌رم انگليس يه پيپر پرزنت کنم. اسلايد سومم اين عکس بالايی بود. اسلايدها رو فرستادم استادم ببينه. لابلای بقيه حرفاش اينو گفته بود:
For slide 3, do you think you should list the names under each
picture, in case the audience doesn't know who are they? (just
kidding :-)
امروز هم practice talk ام بود با حضور حدود ده نفر از بچه‌های آفيس. به اين اسلايد که رسيد همه خنديدن ولی آخرش استاد دومم گفت از اين اسلايد جوکهای مختلفی می‌شه برداشت کرد که ممکنه به مذاق بعضی از آدمای کنفرانس خوش نياد و خلاصه واسه خودت دشمن درست نکن. وقتی هم که کارم تموم شد اون دختر چينی معروفه هم تئوری داد که به جای عکس بوش و بن‌لادن عکس شتر و کرگدن بذارم تا همه راضی باشن. حالا نمی‌دونم دقيقا منظورش چی بود.
۲. امروز سر کلاس سالسا با يه پيرزنی رقصيدم که دستش از دستای اون خانم نود سالهه که تو خونه سالمندان روبروی من زندگی می‌کنه بيشتر چروک داشت. فکر کنم توی دوران جوانی با ويليام دارسی می‌رقصيده.
۳. غش‌وضعف‌های منو درباره يه فيلمی که هنوز درنيومده اينجا بخونين.
۴. اين هفته چهار، پنج تا فيلم خوب اسکاری اکران می‌شه. فکر جيب ما رو که نمی‌کنن. ولی واقعا تابستون که تموم می‌شه و پاييز می‌شه سينما حال مياد.
۵. از کلمه‌های عصيان، فوران، غليان و طغيان خوشم مياد.
۶. احساس می‌کنم نظرم درباره پول داره به دوران دو سه سالگيم برمی‌گرده. وقتی دو سه سالم بود مامانم متوجه می‌شه مقدار انبوهی از پولاش گم شده. همه جا رو می‌گرده و پيدا نمی‌کنه. شب موقع خالی کردن سطل آشغالا متوجه می‌شه همه اسکناس‌ها توی سطل آشغاله و طبعا تو اون خونه سه نفره من تنها مظنون بودم. از من پرسيد چرا اينا رو انداختم دور، منم خيلی معنوی‌گرايانه ابراز داشتم «آسغاله» (گفتن «ش» سخت بود مثکه). بعدش مامانم اينا برام کلاس آموزشی گذاشتن که اين کاغذا رو می‌ديم باهاش تخم‌مرغ شانسی می‌خريم خلاصه از وقتی پای تخم‌مرغ شانسی اومد وسط پول برام مهم شد تا اين دو سه ماه پيش. ولی اخيرا باز پول برام بی‌ارزش شده.

شلوار همينگوی سکس جشنواره المپيک

2006-10-17T09:47:00.000+03:30

۱. اونايی که منو خوب می‌شناسن احتمالا می‌دونن که من فتيش (fetish) کاپشن دارم. مثلا وقتی می‌رم بلوز بخرم احتمالا يه کاپشن هم باهاش می‌خرم. توی ايام جشنواره که بين فيلما بيکار بودم هی می‌رفتم شلوار بخرم می‌ديدم دارم توی کاپشن‌ها می‌چرخم. خلاصه امروز يه شلوار ابتياع نمودم. فقط الان عذاب وجدان گرفتم شايد برم پس بدمش. پرنس ويليام هم واسه شلوار جين ۷۵ دلار نمی‌ده!
۲. من مثل اين آدمايی که يهو توی نود سالگی راهشون رو پيدا می‌کنن يکی دو ساليه کتابخون شدم (يعنی قبلا هم می‌خوندم ولی خيلی به ندرت پيش می‌اومد). پريروز «لوليتاخوانی در تهران» رو تموم کردم و ديروز «وداع با اسلحه» رو شروع کردم. صفحه سومش يه جمله‌ای داره که اگه نمی‌دونستم مال همينگوی هستش فکر می‌کردم يه بچه ترم سوم کانون نوشته: The town was very nice and our house was very fine. يه چيزی تو مايه‌های That is blackboard خودمون.
۳. ديروز داشتم توی دانشگاه راه می‌رفتم ديدم يه پوستر تبليغاتی زدن به ديوار با تيتر Sex at SFU! بعد که خوندمش و هوم‌پيجش رو چک کردم ديدم چند تا استاد گنده قراره جمعه همين هفته از صبح تا عصر بيان درباره موضوعات مختلف سمينار بدن. من اگه برسم می‌خوام «Sexual Identity, Memory and Death» و «Sexual (Ab)normality and Sexual (Dis)orientation» رو برم. چهارشنبه هم اين برنامه قراره برگزار شه: «Annual TransAware Panel: Meet trans-identified folks accross the gender spectrum».
۴. امروز کاتالوگ جشنواره فيلم ونکوور رو گذاشتم توی کتابخونه کنار کاتالوگ‌های ۲۰۰۴ و ۲۰۰۵. جالبه. اين کاتالوگ‌ها هرکدوم ۱۶ روز شبانه‌روز همراه من بودن و توی اتوبوس و لب و کتابخونه و سينما و رستوران باز و بسته می‌شدن و حالا تا ابد خاک می‌خورن و موقع اسباب‌کشی‌ها هم مورد غر واقع می‌شن. چقدر خوبه اشيا دل ندارن. باز دارم سهراب می‌شم!
۵. المپيک ۲۰۱۲ لندن افتاده درست وسط ماه رمضون. صدای همه مسلمونای دنيا دراومده غير از ايران. احتمالا مثل قضيه آيات شيطانی و کاريکاتورای دانمارکی بعد دو سه ماه که ديگه همه چی تموم شد از نمازجمعه حمله می‌کنن سفارت انگليس!

خداحافظی

2006-10-14T04:08:00.000+03:30

عمويم سالی يه بار به ايران می‌اومد. اون سال درحالی‌که چند ساعت به پروازش مونده بود برای خداحافظی پدربزرگم رو بغل کرد. يه بار همديگه رو بغل کردن مثل آدمايی که برای سفرهای دور از هم خدافظی می‌کنن. داشتند از آغوش همديگه خارج می‌شدند که نيروی ماورايی دوباره آنها را به سمت يکديگر جذب کرد. آغوش دوم با اولی فرق داشت، با خداحافظی‌های مسافران ايران به آمريکا فرق داشت. خبر از سفری ديگه می‌داد. چند ماه بعدش پدربزرگم مرد.

مريضی و ديگر هيچ

2006-10-11T06:56:00.000+03:30

۱. بالاخره روبوسی و دست دادن با مريضا کارساز شد و من امروز صبح با گلودرد بيدار شدم و ظهر سردرد هم چاشنی‌ش شد در حدی که جشنواره فيلم رو هم دودر کردم ديگه عظمت قضيه رو درک کنين. شايد هم نفرين و آه اونايی که اين مدت توی صف بليط وايميسادن باعث اين قضيه شد.
۲. «مرگ، زهرمار، مرض، کوفت» اين چهار تا به اصطلاح فحش رو من زياد به کار می‌برم (چه توی چت چه حضوری) لطفا به خودتون نگيرين. از گفتن اونا نه مرگ‌تون رو آرزومندم نه می‌خوام مار نيش‌تون بزنه نه می‌خوام سيفيليس بگيرين (کوفت يعنی چی راستی؟). اگه واقعا شاکی بشم از عبارات ديگه استفاده می‌کنم. الان نمی‌گم چی هستن که مزه‌ش از بين نره. پس ديگه فرت و فرت به خودتون نگيرين.
۳. از بس به فيلمای جشنواره فکر کردم و سعی کردم ازشون معنی دربيارم که توی گزارشم بنويسم ديگه خسته شدم. هوس يه فيلم بزن بکشی مخ-تعطيل کردم. اين «کشتار با اره‌برقی تگزاس» چطوره؟ D:
۴. ملت زياد می‌پرسن که تا حالا چند تا فيلم ديدم. کلا سی تا شده که تا آخر جشنواره فکر کنم چهار تا ديگه ببينم و با اين حساب می‌شه ۳۴ تا که فکر کنم رکورد پارسالم رو که ۳۲ تا بود بشکنه (چقدر خوبه استاد آدم فارسی بلد نباشه). ولی اينجا ملت زندگيشون رو تعطيل می‌کنن و روزی چهار تا فيلم می‌بينن که در مقابل اونا چيزی نيس.
۵. کتاب «لوليتاخوانی در تهران» رو هم به نصفه‌هاش رسيدم. کلا سروصدايی که به پا کرد از چيزی که واقعا هست خيلی بيشتره. البته بعضی جاهاش تعبيرهای قشنگی داره و تشبيه‌های تقريبا جالبی می‌کنه ولی کلا زياد به دلم ننشسته تا حالا. اين خانم دکتر آذر نفيسی هم مثل خيلی از خانم‌های ايرانی ديگه هرجا بتونه مرد ايرانی رو می‌کوبه. نمی‌دونم حالا اينطور نگاه کردن به قضيه به کدوم مشکل زنان کمک می‌کنه. حالا تو فکرش هستم يه نامه به دکتر نفيسی بنويسم و انتقادهام رو بهش بگم. اگه واقعا اين کار رو کردم نامه رو توی وبلاگ انگليسی‌م می‌ذارم. اگر هم نقد جدی‌تری به فارسی نوشتم توی «سکوت سنگين» می‌ذارمش.

تيتر از کجام بيارم

2006-10-05T12:09:00.000+03:30

۱. چند وقته اينجا ننوشتم احساس غريبی می‌کنم.
۲. اين روزا همش جشنواره فيلم هستم (چه خوبه استادم فارسی بلد نيس). يه استاد دانشگاه خيلی خفن آمريکايی هست به اسم «ديويد بوردول» که کتاب Film Art اش اصولا تو همه دانشگاههای فيلم دنيا تدريس می‌شه و خلاصه خيلی کارش درسته. اين مثکه موقع جشنواره ونکوور که می‌شه مياد شهر ما فيلم می‌بينه و برمی‌گرده. هميشه هم می‌ره صندلی جلو می‌شينه و قبل شروع فيلم با چراغ‌قوه مشغول خوندن مقاله‌های مختلف می‌شه و کاری هم به دور و برش نداره. يه روز رفتم باهاش حرف بزنم. بهش گفتم «آقای بوردوِل؟» يهو ديدم يه خنده‌ای کرد گفت «همه منو با آقای بوردول اشتباه می‌گيرن. ما با هم دوست هستيم و شباهت داريم ولی من بوردول نيستم». بهش گفتم ولی آقای بوردول هم هميشه همين‌جا می‌شينن. گفتش «آره معمولا جلوی جلو می‌شينه». پرسيدم سر فلان فيلم شما بودين؟ گفتش که «نه حتما بوردول واقعی بوده.» خلاصه من آخرش نفهميدم واقعا اين دو تا اينقدر شبيه هستن يا اين خودش بوده منو سر کار گذاشته. تا هر دو رو با هم تو يه جا نبينم باورم نمی‌شه (بوردول هم با چراغ‌قوه مقاله می‌خوند). خيلی ديگه لينچی شد!
۳. داشتم فکر می‌کردم ملکه اليزابت هيچوقت طعم شيروموز آبميوه‌فروشی نبش حافظ و جمهوری رو نچشيده و نخواهد چشيد.
۴. اين جمله ژان پل سارتر خداست:‌ «مرگ ادامه زندگی منه بدون حضور من...»
۵. از فرودگاه به برمی‌گشتم سوار تاکسی بودم. سر يه پيچی يه کاميون که خرت و پرت بار خودش کرده بود بدجوری پيچيد و دو تا لاستيک بزرگ از روی بارهاش افتاد توی خيابون. راننده که نفهميد راهش رو ادامه داد. يکی از لاستيکا وسط خيابون افتاد و ماشين پشتی‌ها مجبور شدن کلی ويراژ بدن تا بهش نخورن. اون يکی همينجوری قل خورد توی خيابون رفت پايين و ديگه نمی‌دونم چی شد. اين صحنه‌ها رو که توی کانادا می‌بينم همچين حس همذات‌پنداری‌ام ترشح می‌شه و احساس می‌کنم توی ايرانم.
۶. يه سری گفتنی‌ها هست که چون بعضيا اين وبلاگ رو می‌خونن نمی‌شه گفت. :(

نون والقلم

2006-09-30T22:12:00.000+03:30

راستش وقتی اينجا رو بستم هيچوقت فکر نمی‌کردم که دوباره بيام بنويسم. قبل از بازگشايی، لازم می‌دونم توضيحی بدم. دليل اصلی که اينجا رو بستم هيچکدوم چيزايی که توی پست قبلی نوشته بودم نبود. در واقع اونا هم مکمل بودن ولی علت تامه چيز ديگه‌ای بود. به نظرم بايد اشاره‌ای بهش بکنم.
اون اوايل وبلاگ‌نويسی موج فراگيری بود که همه رو درگير خودش کرده بود و من هم سوارش شده بودم. ولی تو چند سال اخير کم‌کم احساس کردم وبلاگ داره يه شخصيت مجازی از من می‌سازه که ظاهرا با خود واقعی من متفاوت بود. خيلی‌ها که الان می‌شناسمشون اول خواننده وبلاگ من بودن و در اولين يا دومين ديدار متذکر می‌شدن «تو چقدر با وبلاگت فرق داری» يا امثال اين. مثل دکتر فرانکشتينی شده بودم که بيشتر از اينکه به فکر خودش باشه حواسش به مخلوقش بود، مخلوقی که با فيدبک‌هايی که می‌اومد تکامل پيدا می‌کرد و گهگاه در تضاد با خالق‌اش بود. احساس کردم نقابی روی صورتمه که از شخصيت پشت نقاب تصوير معجوجی ارايه می‌ده. يجورايی مشمول حال «هرکسی از ظن خود شد يار من/از درون من نجست اسرار من» شدم. تصميم گرفتم شريان اصلی اين موجود موهوم رو با از بين بردن اين وبلاگ قطع کنم. ولی مساله ديگه‌ای که هست اينه که نوشتن (از هر نوعش: داستان، نقد يا نوشته‌های ساده) واسه من تبديل به نوعی تخليه روحی (catharsis) شده و بعضی وقتها احساس می‌کردم به يه همچين جايی نياز دارم، جايی که نه وبلاگهای ديگه‌ام جواب می‌داد نه دفتر خاطرات خصوصی. جدای از اين، نوشتن ابزاريه برای ابراز وجود، برای بودن. بهرحال ظاهرا از نوشتن گريزی نيس و جز نوشتن گزيری.
خدا آدم رو آفريد، ميکلانژ تابلوی آفرينش رو و من هم اينجا رو. همه‌مون در حال آفرينش هستيم...

اندر احوالات کوفتمان

2006-09-09T09:00:00.000+03:30

اولا بگم که دليل اينکه اين وبلاگ رو نمی‌تونين ببينين مشکل اينترنت يا سرور نيس و به گيرنده‌های خودتون دست نزنيد. ثانيا واقعا ممنون بخاطر پيگيری‌ها و پيغام‌های اينترنتی و حضوری‌تون درباره اين‌که چرا اينجا اينجوری شده. فکر نمی‌کردم اينقدر خواننده‌های پاکاری داشته باشم. ثالثا اينجا رو عمدا تعطيل کردم (حداقل موقتا) و با اينکه اينکار رو يکدفعه‌ای انجام دادم ولی مدتی بود بهش فکر می‌کردم و تصميم گرفتم قبل اينکه ديگه خيلی افت کنه خودم جلوش رو بگيرم. حالا هم نمی‌دونم آيا در آينده دوباره شروع می‌کنم يا نه. رابعا يه نفر اعتراض می‌کرد که تو به احترام خواننده‌هات بايد نوشتن رو ادامه بدی يا حداقل بايد ننوشتن‌ات رو توجيه کنی. به نظرم راست می‌گفت و از اينکه اينجا يهو اينجوری شد معذرت می‌خوام و اميدوارم اين توضيح کافی بوده باشه. خامسا ساير وبلاگهام رو همچنان آپديت می‌کنم.

پراکنده‌گويی

2006-08-29T08:44:00.000+03:30

۱. به نظر مياد توی ماه آگست، همجنس‌بازها به سمت من جذب می‌شن. بعد از قضيه Patick-gate دو سال پيش امروز رفته بودم Le Chateau که لباس بخرم. يهو ديدم يه آقاهه اومد طرفم با يه لهجه فرانسوی گفت کمکتون کنم و اينا که منم گفتم حالا بعدا صدات می‌کنم. دو دقيقه بعدش اومد گفت من اينجا هستم که به شما کمک کنم. خلاصه بهش گفتم سايز مديوم يا لارژ فلان بلوز رو دارين يا نه. يه کم فکر کرد گفت به نظرم به شما تنگ بيشتر مياد. خلاصه منو فرستاد اتاق امتحان لباس. اتاقش هم به جای در و قفل و اينا خيلی سکسی با پرده بسته می‌شد. خلاصه اين آقا به هر بهانه‌ای بدون اينکه چيزی بگه پرده رو می‌زد کنار و می‌اومد تو و مثلا نظر می‌داد. هرچی هم می‌آورد سايز اسمال بود. خلاصه يه چيزايی انتخاب کردم و گفتم اين يه دونه روی يقه‌اش قرمز شده يه دونه ديگه بده. يهو يه خنده‌ای کرد گفت نکنه آرايش‌ات ماليده اونجا! بعدشم وقتی فهميد من ايرانی‌ام بهم گفت فکر می‌کردم spanish باشی (مثل پسرا که به دختره که به زور شبيه بنگلادشی‌هاس می‌گن شبيه ايتاليايی‌هاست! البته حالا اين spanish رو خداييش بد نگفت. قبلا هم بهم گفته بودن). گفتش که من چهار ماهه از فرانسه اومدم برای يک سال کار و اينجا دوست و رفيق هم ندارم. می‌خواستم بهش بگم تلفنت رو بده اگه برنامه‌ای بود بهت می‌گم که ديگه بعد اسکندال (scandal) پاتريک حوصله يکی ديگه رو نداشتم و بی‌خيال شدم. آخرش هم به شيوه‌ای اوايی بهم دست داد و تموم شد.
۲. امروز چراغهای راهنمايی يه تيکه از خيابون جرجيای دانتاون خراب شده بود کلی حال کردم. شده بود مثل ايران. آدما و ماشينا از همديگه راه می‌گرفتن و می‌رفتن.
۳. مک‌دونالد از کی ديگه deal های روزانه‌اش رو برداشته؟ مشالله چون از هر انگشتم يه هنر می‌باره و اصلا غذای بيرون نمی‌خورم حدود هفت، هشت ماه بود مک‌دونالد نرفته بودم مثل اصحاب کهف رفتم گفتم امروز چه ديلی دارين. يه نگاهی کرد گفت ديگه ديل نداريم.
۴. راستی شادی پريروز يه فيلم فرانسوی ديدم بازيگرش کپی بابای تو بود امروز هم توی دانتاون يه آقايی رو ديدم عين بابات دوباره. احيانا بابات نيومده اين طرفا سر راهش تو پاريس يه فيلم بازی کرده باشه؟
۵. می‌دونم بار محتوايی اين پست به صفر ميل می‌کنه. ولی ديدم سه تا وبلاگ ديگه‌ام رو هم آپديت کردم گفتم اينجا هم يه چيزی بنويسم.

تغيير نام

2006-08-26T20:31:00.000+03:30

به دليل نعره‌ها و فغان‌های بی‌کران طرفداران از سرتاسر دنيا نام وبلاگ به «کوفتمان» تغيير يافت. در ضمن من هنوز وجود دارم ولی مطلبی برای بازگو کردن نيس. يعنی راستش يه ساعت پيش يه چيزی نوشتم ولی تا آخرش که رفتم و دوباره خوندم تصميم گرفتم پابليش نکنمش. stay tuned

نوشتن

2006-08-22T10:36:00.000+03:30

«نوشتن يک فرآيند طولانی درون‌نگری است؛ سفری است به تاريک‌ترين غارهای ذهن؛ مکاشفه‌ای طولانی و آرام.» ايزابل آلنده

راست می‌گه. ده سالی می‌شه که نوشتن رو دوست دارم. احتمالا خيلی‌هاتون می‌دونين که يکی دو سالی هست که مواقع بيکاری و اگر حوصله ياری کنه مشغول نوشتن يه داستان بلند (رمان) به فارسی هستم. بعضی وقتها يکی دو ماه فاصله می‌افته و بعضی وقتها توی يه روز دو سه ساعت به پاش می‌شينم. جالبه. جمله‌های قبلی رو می‌خونم و بعضی وقتها کاملا عوض‌شون می‌کنم يا اصلا يه پاراگراف رو برمی‌دارم و يا جابجا می‌کنم. جمله‌ای که دو هفته پيش نوشتم به نظرم خام مياد و عوضش می‌کنم ولی جمله‌ای که به نظرم می‌اومده می‌لنگه وقتی می‌خونم احساس می‌کنم توی اون موقعيت و فضا خيلی خوب جواب می‌ده. موقعيت‌ها يا جمله‌هايی که توی خيابون از غريبه‌ها و دوستها می‌شنوم و به نظرم جالب مياد سريع يادداشت می‌کنم و اگر دفتر يادداشتم همراهم باشه سريع به اونجا منتقلش می‌کنم (عسل، کيف رو کی بهم می‌رسونی؟). همينٓ‌طور موقعيت‌هايی که به نظرم جالب و به‌دردبخوره. البته کسی اگه اين يادداشت‌ها رو ورق بزنه چيزی دستگيرش نمی‌شه چون هم بدخطه هم اکثرشون صرفا سرنخی هستن به چيزی که بقيه‌ش توی ذهنمه.
*****
نمی‌دونم اين رو قبلا ديدين يا نه. جالبه. اگه گفتين من با کدوماش بيشتر حال کردم؟

لونه مورچه‌ها رو پيدا کردم

2006-08-19T04:17:00.000+03:30

توی ايستگاه شاتل (مينی‌بوس) وايساده بودم. يهو ديدم يه پيرزنه اومد که بهش می‌خورد ۲۰۰ ساله باشه. حدس زدم که اين حتما می‌خواد سوار اين شاتل من که هميشه پر از پيرزن و پيرمرده بشه. ازش همينو پرسيدم و گفت آره. دستاش اينقدر چروک خورده بود شبيه پرده تئاتر وقتی که جمع شده باشه شده بود. فضوليم گل کرد پرسيدم کجا زندگی می‌کنين. گفت خونه سالمندان. جاش رو که پرسيدم فهميدم درست روبروی خونه خودمه. اينطوری بود که فهميدم چرا همیشه شاتل پر آدمای هشتاد نود ساله‌س. بعد ازش پرسيدم دوست پيدا کردين اونجا؟‌ گفتش الان دوستی ندارم ولی چند روز پيش با يه نفر دوست شدم که خيلی با هم خوب بوديم ولی دو روز بعدش مُرد! يجوری گفت مرد که انگار سرما خورده. بعدش اضافه کرد حالا بايد دوست جديد پيدا کنم. بعد از دو سه دقيقه گفت پارسال سکته کرده بوده و قدرت تکلمش رو کاملا از دست داده بوده و حالا تقريبا خوب شده! بعدش بهش گفتم شما برو بشين اونور شاتل که اومد خبرتون می‌کنم. رفت نشست. چند دقيقه بعد شاتل اومد رفتم بهش گفتم. از جاش بلند شد. قبل اينکه بهش بگم شما آروم بياين من به راننده می‌گم وايسه، يهو ديدم داره می‌دوه به سمت شاتل من هم تلپ‌تلپ دنبالش!
اتفاقا قبل اين اتفاق می‌خواستم اين پست پايين رو بکنم که حالا بيشتر معنی می‌ده ظاهرا:

مارلون براندو، بزرگترين بازيگر تاريخ سينما، وقتی مُرد اونقدر بدهی داشت که نتونست مخارج بيمارستانش رو بده و در تنهايی توی خونه مُرد. نيچه، بزرگترين فيلسوف قرن نوزدهم و احتمالا تاثيرگذارترين متفکر چند قرن اخير، موقع پيری اسبی رو می‌بينه که داره شلاق می‌خوره دچار بحران روحی می‌شه و خودش رو روی اسب می‌ندازه که جلوی اين کار رو بگيره. بعد اين قضيه مشکل روانی پيدا می‌کنه و يازده سال آخر زندگيش رو خونه‌نشین می‌شه. به دوستاش نامه‌های عجيب‌غريب می‌نويسه و آخرش در تنهايی می‌ميره. کلا پيری خيلی ترسناکه.

چپ‌دست‌ها و راست‌دست‌های جهان متحد شويد

2006-08-15T07:54:00.000+03:30

وقتی تازه اومده بودم کانادا توی مغازه‌هاشون يه بسته‌بندی شيک از يه چيزی ديدم که شباهت چشمگيری به شاه‌توت داشت. خلاصه دهنم آب افتاد و خريدم. ولی آنچنان مزه مزخرفی داشت که اصلا حافظه‌م از هرچی مزه شاه‌توت بود پاک شد. مثل اين بود که شب خواب ناتالی پورتمن ببينی بعد صبح بيدار شی پروين سليمانی جلوت ظاهر شه. چند بار هم اخيرا هوس خامه کردم که هر خامه‌ای خريدم آبکی بوده. خلاصه با تحقيقات فراوان و هزينه فراوان‌تر يه چيزی پيدا کردم که ظاهرا به خامه ايرانی شباهت داره. ولی حالا از وقتی خريدم روزی چند دقيقه باهاش ور می‌رم که درش باز شه ولی نمی‌شه که نمی‌شه. مارکش Devon هستش و روی درش نوشته Open with a coin. اولش فکر کردم coin معنی ديگه‌ای غير سکه داره ولی معادل فرانسويش هم معنی سکه می‌داد. حالا عقل‌هاتون رو روی هم بذارين و جوان معصوم نوستالژيک محروم از چاغاله بادوم و چلوکباب و پيتزای ايرانی رو حداقل به خامه برسونين! اين توضيح رو هم بدم که درش راحت می‌چرخه ولی انگار که هرز شده باشه چرخوندنش چيزی رو تغيير نمی‌ده.

از فيلم ماه تلخ

2006-08-15T05:15:00.000+03:30

She came to see me when I got out of Intensive Care. She said, there's bad news and there's good news. You're paralyzed from the waist down - permanently. OK, I said, let's have the good news. That was the good news, she said. The bad news is that from now on, I'm taking care of you.

ما می‌توانيم

2006-08-13T20:24:00.000+03:30

امروز روز فرخنده‌ای است. روز جهانی چپ‌دست‌ها. روزی که بايد جشن بگيريم و اميدوار باشيم که در آينده بر اکثريت فاشيست راست‌دست پيروز خواهيم شد. از اول تاريخ ما را به هيچ گرفتند و سعی کردند نفی‌مان کنند. صندلی‌هايشان را جوری ساختند که نتوانيم رويشان بنشينيم و به دانشگاه راه يابيم. در مهمانی‌هايشان با الهام از داستان روباه و لک‌لک، خبيثانه قاشق‌ها را سمت راست و چنگال‌ها را سمت چپ گذاشتند تا از گرسنگی بميريم غافل از اينکه ما از اوناش نيستيم و تنها با يک حرکت دست توطئه‌شان را خنثی کرديم. وسايل روزمره زندگی را برای راحتی خودشان ساختند حتی کمپانی‌ فاشيستی «ريتر اسپورت» شکلات‌هايش را طوری ساخت که باز کردن بسته‌اش برای يک راست‌دست راحت باشد. سعی کردند با ربط دادن راستی به عدالت و درستی در همه زبانها خود را حق بدانند و جو را عليه ما برگردانند. حتی به دين خدا هم رحم نکردند و گفتند آنهايی که بهشتی هستند کارنامه شان را دست راست می گيرند و جهنمی ها دست چپ. آنها حتی تاريخ را تغيير دادند. شورش معصومانه نخبه‌های ما همچون جوليوس سزار و هيتلر و ناپلئون و گاندی را که طغيان اقليت بود برای حقوق وعده‌داده شده الهی در کتابهايشان به کشورگشايی و فاشيسم و ناسيوناليسم تعبير کردند و همه‌جا عکس بن لادن و زرقاوی را درحالی‌که اسلحه در دست چپ گرفتند بزرگ کردند. در افسانه‌هايشان داوينچی کبير را به توطئه مذهبی متهم کردند. در قرن اخير به ويولن‌نوازی چارلی چاپلين با دست چپ خنديدند تا آن حد که باب ديلان و پاول مک‌کارتنی برای اينکه در عرصه بمانند ناچار شدند به‌رغم چپ‌دستی، به ترتيب گيتار و درام‌شان را با دست راست بنوازند و تام کروز و رابرت ردفورد هم با دست راست بنويسند. حتی بهترين رييس‌جمهور چپ‌دست آمریکا را متهم به رابطه غيراخلاقی با منشی‌اش کردند. آری ای برادر چنين است. آنها از دست ما عصبانی هستند. حسودی‌شان می‌شود که با اين همه محدوديت و نابرابری هنوز از آنها سر هستيم. ولی به راست‌دست‌ها بگوييد از دست ما عصبانی باشند و از اين عصبانيت بميرند. مبارزه ادامه دارد...

اين من کيست؟

2006-08-10T10:42:00.000+03:30

امروز به طور کامل مشغول صحيح کردن يکی از سوالايی بودم که استاد محترم درسی که TA اش هستم به بچه‌ها داده بود. صورت سوال اينه که اگر شما رو توی تله‌پورت (teleport) بذارن و جسم‌تون رو تبديل به انرژی کنن و انتقال‌تون بدن به تله‌پورت مقصد ولی اونجا قبل اينکه انرژی رو دوباره تبديل به ماده کنن دستگاه خراب بشه و از شما دو تا توليد بشه، چه بلايی سر شمای واقعی اومده. کدوم اين دو تا شما هستين و آيا اصلا شما هنوز شما هستين؟ حالا فکر کنين بايد حدود ۶۰ تا ورقه رو که همه هم سعی کردن قلمبه‌سلمبه جواب بدن رو صحيح کنم اونم واسه يه سوال فلسفی که جواب درست و غلط هم نداره! يکی نوشته بود هر دوتای اون‌ها من هستم و بايد ثروت من رو بين خودشون تقسيم کنن فقط مساله اينه که دوست دخترم اين وسط چی می‌شه. حتی اگه هردوی ما قبول کنيم که اون رو بين خودمون تقسيم کنيم مطمئنم که دوست‌دخترم قبول نمی‌کنه! آخه من به اين چند بايد بدم!؟ يکی ديگه نوشته بود از اونجايی که دکارت می‌گه «می‌انديشم، پس هستم» پس بايد ببينيم کدوم اون دو تا مثل من فکر می‌کنه اونوقت اون منم! يکی ديگه هم خيلی ريشه‌ای قضيه رو بررسی کرده بود و آيکيو زده بوده و گفته بود هراکليتوس گفته که شما هيچوقت از يه رودخونه دو بار عبور نمی‌کنين و سلول‌های آدم همواره در حال مردن و زايش دوباره هستن پس حتی بدون در نظر گرفتن داستان تله‌پورت و اينا ما همواره در حال از بين رفتن و نو شدن هستيم! می‌خواستم براش بنويسم بابا تو ديگه خيلی پارانوييد هستی. فردا هم بايد سوال بعدی رو صحيح کنم که يه قسمتش پرسيده آيا روح وجود دارد يا نه!
در ضمن امروز برای سوپروايزر خودم ايميل زدم که بگم مشغول ورقه صحيح کردن هستم. بعدش واسه اينکه يه کم از مصائب خودم گفته باشم همين سوال بالا رو هم بهش گفتم که بدونه دارم چی صحيح می‌کنم. دو دقيقه بعدش ديدم اين جواب رو داده:
Perhaps you yourself were teleported somewhere? :-)
بعد التحرير: يه نفر هم اومده بود در قالب داستان مثلا جواب داده بود. توی داستانش هم دو تا قهرمان داشت به اسمهای استيون ۱ و استيون ۲ (استيون اسم استاد درسه). من که نفهميدم چی می‌خواد بگه می‌دم خود استيون صحيح کنه.

و حالا يک جوک

2006-08-05T00:41:00.000+03:30

احساس می‌کنم اين جوک رو قبلا شنيده بودم. بهرحال امروز دوباره گذرم بهش خورد. جوک جالبيه. بخونيدش:

There is a beautiful deserted island in the middle of nowhere where the following group of people is stranded:
2 Italian men and 1 Italian woman
2 French men and 1 French woman
2 German men and 1 German woman
2 Greek men and 1 Greek woman
2 Bulgarian men and 1 Bulgarian woman
2 Irish men and 1 Irish woman
2 American men and 1 American woman
2 Indian men and 1 Indian woman
One month later on this absolutely stunning deserted island in the middle of nowhere, the following has occurred:
One Italian man killed the other Italian man for the Italian woman.
The two French men and the French woman are living happily together in a "menage a trois".
The two German men have a strict weekly schedule of when they alternate with the German woman.
The two Greek men are sleeping with each other and the Greek woman is cleaning and cooking for them.
The Bulgarian men took a long look at the endless ocean and one look at the Bulgarian woman and they started swimming.
The Irish began by dividing up their island, Northside and Southside, and by setting up a distillery. They do not remember if sex is in the picture because it gets sort of foggy after the first few liters of coconut whiskey, but at least the English are not getting any.
The two American men are contemplating the virtues of suicide while the American woman keeps on talking about her body being her own, the true nature of feminism, how she can do everything that they can do, about the necessity of fulfillment, the equal division of household chores, how her last boyfriend respected her opinion and treated her much nicer and how her relationship with her mother is improving. But at least the taxes are low and it is not raining.
...AND...
The 2 Indian men are still waiting for someone to introduce them to the Indian woman.

چانه‌زنی از نوع اديبانه!

2006-08-03T02:39:00.000+03:30

آدم بعضی وقتها خبرايی می‌خونه که شاخ درمياره. «استيفن کينگ» و «جان ايروينگ» رفتن سراغ «جی کی رولينگ» و التماس کردن ازش که هری پاتر توی قسمت آخر کتاب کشته نشه! ظاهرا شايعاتی بوده که رولينگ بخاطر جلوگيری از اينکه بعد از مرگش برای هری پاتر دنباله‌ای نوشته بشه ممکنه توی قسمت آخر بزنه قهرمان داستانش رو بکشه. درهرحال فعلا که خانم به روی خودشون نياوردن و جواب مشخصی ندادن. البته معلومه که نمياد آخر داستانش رو الان لو بده.

باز هم در مورد عوض شدن نقاشی‌ها

2006-08-02T00:24:00.000+03:30

خيلی باحال بود. ياد يه داستان واقعی از پيکاسو افتادم که البته دقيقش يادم نيس. ظاهرا يه نقاشی کشيده بود که يه جاييش رو بجای اينکه آبی کنه سبز کرده بود. توی گالری تمام هنرشناس‌ها جمع شده بودن و نظر می‌دادن که چه معانی پنهانی پشت اين تصميم پيکاسو بوده و بين علما اختلاف افتاده بود تا اينکه پيکاسو رفت بالا گفتش رنگ آبی‌ام تموم شده بود با سبز رنگش کردم که به گالری برسه. حالا ظاهرا ملت کلی فکر کردن که چه ارتباطی بين نقاشی اون عجوزه‌هه با اون نوشته بوده و لابد کلی معانی پنهان استخراج کردن.

جک وتريانو

2006-08-01T12:07:00.000+03:30

عجب نامردايی پيدا می‌شنا. من وقتی پست ليلا رو توی اون يکی وبلاگم کردم يه نقاشی «جک وتريانو» رو هم بالاش گذاشتم. امروز ديدم يه ليلا نامی کامنت گذاشته خيلی مظلومانه پرسيده که اگه می‌شه راجع به اين عکس توضيح بدين. منم معصومانه رفتم جواب بدم که فلان نقاشی وتريانوست. صفحه رو که باز کردم با عکس يه عجوزه مواجه شدم و فهميدم تمام اين مدت اين عکس وحشتناک مطلب منو همراهی می‌کرده. ظاهرا اون سايتی که به عکسش لينک دادم از اينا بوده که نمی‌ذاره به عکساش لينک داده بشه و در کمال وقاحت جای عکسا اين عکس هولناک رو می‌ذاره. خلاصه من که هر ۳۷ سال يه بار احساساتم بروز می‌کنه اين دفعه‌ش گند خورد. تا ۳۷ سال بعد.
عکسی که قرار بود اونجا باشه:

عکسی که اين مدت بود:

%$#%^$&^*%^$@$@~!@

2006-07-28T20:14:00.000+03:30

بعدالتحرير: بابا اين شکلک بالايی يه لينکه. اينقدر نياين بگين چيه. روش کليک کنين اگه زحمتی نيس!

نشنال پست

2006-07-26T08:48:00.000+03:30

روزنامه نشنال پست که يه روزنامه تندروی کانادا محسوب می‌شه و با ايران هم ميونه خوبی نداره امروز عکس بزرگ صفحه اولش رو به احمدی‌نژاد در حال قنوت خوندن اختصاص داد همراه با تيتر «معمار جنگ». می‌تونين اصل مقاله رو اينجا بخونين. به شدت تنده و مثل نوشته‌های کيهان خودمون می‌مونه که همه‌چيزش برعکس شده باشه. نوشته که تمام موشک‌های حزب‌الله از ايران مياد و تمام نيروهای حزب‌الله توی ايران تمرين داده شدن و در واقع اين جنگ بين ايران و اسراييله و لبنانی‌ها قربانی آن. حتی تا اينجا پيش می‌ره که اسراييلی‌ها دارن به انسانی‌ترين شکل ممکن جنگ رو اداره می‌کنن (!)‌ و مثلا اون قسمت‌هايی از فرودگاه بيروت رو می‌زنن که ممکنه از طريق اونجا‌ها برای حزب‌الله تجهيزات برسه و از اين پرت و پلاها. حرف اصليش هم اينه که جنگ بايد تا آخرش ادامه پيدا کنه وگرنه اگه الان تموم بشه پيروزی برای حزب‌الله و ايران محسوب می‌شه. حتما اگه وقت دارين بخونيد مقاله رو.

چايکوفسکی و هنری ميلر

2006-07-25T01:03:00.000+03:30

۱. ديروز رفته بوديم يه کنسرت توی فضای باز از طرف ارکستر سمفونی ونکوور. آخرين قطعه‌ای که اجرا کردن يه اوورچر (overture) از چايکوفسکی بود. رهبر ارکستر قبلش گفت چايکوفسکی اين رو به مناسبت هفتادمين سالگرد پيروزی روسيه بر فرانسه تنظيم کرده و بعدش هم گفت احتمالا ناپلئون خيلی دلش می‌خواسته مثل زيدان با سر بره تو سينه چايکوفسکی!
۲. در راستای پست قبلی اين هم يه جمله از «هنری ميلر» که خيلی دوستش دارم (منتها نمی‌فهمم چرا سينما رو قاطی اينای ديگه کرده!).

Civilization is drugs, alcohol, engines of war, prostitution, machines and machine slaves, low wages, bad food, bad taste, prisons, reformatories, lunatic asylums, divorce, perversion, brutal sports, suicides, infanticide, cinema, quackery, demagogy, strikes, lockouts, revolutions, putsches, colonization, electric chairs, guillotines, sabotage, floods, famine, disease, gangsters, money barons, horse racing, fashion shows, poodle dogs, chow dogs, Siamese cats, condoms, pessaries, syphilis, gonorrhea, insanity, neuroses, etc., etc.

لبنان

2006-07-21T08:16:00.000+03:30

امروز عکسای جنگ لبنان رو ديدم. قبلا مطالب جدی راجع‌به زلزله بم و چيزای ديگه نوشته‌م و الان نمی‌خوام خيلی جدی و شاعرانه بنويسم ولی واقعا حالم گرفته‌س و بی‌تفاوتی مديا و رسانه‌ها اين حالت اعصاب‌خوردی رو تشديد می‌کنه. آره، اين اولين جنگ نبوده و آخری هم نخواهد بود. از دست من هم کاری برنمياد. نوشتن اين چيزا هم فايده نداره چرا که خيلی‌ها بهتر از من نوشته‌ان و خواهند نوشت و به جايی نرسيدن. زمزمه کردن Imagine جان لنون هم مشکلی رو حل نمی‌کنه. ظاهرا تز جنگ تمدنهای هانتينگتون از تز گفتگوی تمدنهای خاتمی درست‌تر بوده. يونسکو و يونيسف و سازمان حقوق بشر و صليب سرخ جهانی و آنجلينا جولی هم دست‌شون به جايی بند نيس. ژان پل سارتر راست گفته بود که همه مسايل بشری حل شده غير از چطور زندگی کردن...

سکوت

2006-07-19T22:40:00.000+03:30

سکوت بعد خاموش کردن تهويه آشپزخونه رو دوست دارم.

امام علی

2006-07-17T22:24:00.000+03:30

ببخشيد برای من يه سوال پيش اومد. چطور امام علی که اينقدر در نمازش غرق می‌شده که موقع نماز تير رو از پاش درمی‌آوردن وقتی يه فقير مياد توی مسجد، سر نماز انگشترش رو درمياره بهش می‌ده؟

آتيش گرفتم

2006-07-17T01:02:00.000+03:30

تا حالا شده يادتون بره آلومينيوم رسانای گرماييه و سينی فر رو که داغ شده از فر دربيارين روش فويل آلومينيوم بذارين و بعد واسه اينکه فويل صاف بشه دو تا دست لطيف و ظريف‌تون رو روی فويل بکشين و بعدش بسوزين؟‌ اگه شده بدونين که تنها نيستين...

مرده‌شور مخترع تيتر رو ببره. تيتر نداره که

2006-07-16T12:59:00.000+03:30

۱. من تنها موجود روی کره‌زمين هستم که ايميل اسپم به دردم خورده. پريروز ديدم يه ايمیل دارم با سابجکت «هتل». بازش کردم ديدم توش از همين چرت‌و‌پرت‌های وياگرا و فلان جای خودتون رو بزرگ کنين و ايناس. وقتی داشتم پاکش می‌کردم يهو يادم افتاد که پول بلیط هواپٓما و هتل سفری که دو سه ماه قبل به اتاوا داشتم رو هنوز نگرفتم. سريع فرمش رو پر کردم و فرستادم برای پروسس. خلاصه اسپمه ۹۰۰ دلار واسم حفظ کرد (البته بالاخره که يادم می‌افتاد).
۲. لطفا اينقدر بهم نگين «وبلاگ انگليسيت» يا «وبلاگ سينماييت». اين بيچاره‌ها اسم دارن. مثل اينه که به يکی بگين اون بچه‌ت که دختره.
۳. يه دختر چينيه توی لب ما کار می‌کنه يه نکته‌هايی درباره فرهنگ چين بهم گفت. مثلا گفت دو نفر که با هم دوست دختر و دوست پسر يا نامزد هستن هيچوقت نبايد به همديگه چتر کادو بدن چون تلفظ معادل چتر توی چينی شبيه «جدايی» به چينی هست و شگون نداره! يا گفت وقتی کادوی عروسی می‌خوای بدی نبايد به عروس و داماد قيچی کادو بدی چون قيچی معنای استعاری جدايی داره. اين هم واسه اطلاعات عمومی‌تون.
۴. يک اعتراف. اتفاقی که هميشه ازش می‌ترسيدم ديروز افتاد. درحاليکه هنوز دو سال نشده که اينجا هستم و در حاليکه ۹۰٪ آدمهای دور و برم ايرانی هستن و در حاليکه مطالعات فارسی‌ام چندان کمتر نشده ديروز يه کلمه فارسی از ذهنم رفته بود و مجبور شدم از روی ديکشنری انگليسی به فارسی معادل انگليسی‌ش رو نگاه کنم تا فارسی‌اش رو پيدا کنم. ايشالله که همين يه مورد بوده.
۵. در راستای حالگيری کردن از آدمهای توی شاتل بغل خونه‌م. يه پيرمردی هست که تا حالا چند بار ديدمش. اين وقتی سوار می‌شه سکه‌ها رو با ذوق يکی‌يکی توی اون دستگاهه می‌ندازه و وقتی بليطش مياد بيرون يه ذوقی می‌کنه می‌گه «بينگو». می‌خوام دفعه بعد که اين کار رو کرد بهش توضيح بدم که لزومی به ابراز ذوق نداره چون اون دستگاه طوری طراحی شده که سکه بگيره بليط بده بيرون.

باز هم زيدان

2006-07-14T23:44:00.000+03:30

به معنای واقعی خداست: (منبع: رجيستر)

عمل زيدان از ديد آدمهای مختلف:

آلمانی‌ها:

فرانسوی‌ها:

ايتاليايی‌ها:

آمريکايی‌ها:

مطبوعات:

ژاپنی‌ها:

نامعلوم:

اونايی که می‌گن زيدان می‌خواسته جون ماتراتزی رو نجات بده:

بدون تيتر!

2006-07-14T21:42:00.000+03:30

بابا اينقدر بی‌تابی نکنين، عادت می‌کنين به اين قالب جديد. نوزاد هم که از شکم مامانش بيرون مياد اولش به دنيای جديد احساس غريبگی داره.

زيدان

2006-07-12T20:14:00.000+03:30

بابا طفلکی تيريپ سلام کردنش اينجوريه خب.

از اين به بعد تيتر دارم :D

2006-07-12T06:30:00.000+03:30

آقا اين پست ۶۰۳ ام اين وبلاگه. می‌خواستم بعنوان پست ششصدم يه مطلب مثلا قشنگ و ادبی بنويسم حسش نبود بی‌خيال شدم گفتم بجاش بيام ظاهرسازی کنم (قالب صفحه و اينا). بعد يهويی ديدم آرشيوم تو اين قالب جديد رو شد. يه ذره از پستهای ۲۰۰۳ به اينور رو خوندم از خودم و خوانندگان اون موقع شرم کردم. خلاصه الان می‌خوام قايم‌شون کنم. ولی حالا واسه اينکه يادی از گذشته کرده باشم اولين پست اين وبلاگ رو اين پايين می‌نويسم. راستش خودم نمی‌فهمم منظورم از اين پرت و پلاها چی بوده. اگه کسی فهميد بهم بگه (شبيه انشاهای اين بچه دبيرستانی‌هاست که فرهنگ دهخدا قورت دادن). در ضمن لينک‌ها رو هم درست می‌کنم و در ضمن ۲ اينکه سيستم کامنت رو عوض کردم و الان هرچی کامنت دادين به عبارتی از بين رفته. بی‌زحمت همه کامنت‌هايی که تا حالا دادين دوباره بدين (شوخی بود اين).

وقتی چشمانم را به قصد خواب روی هم می‌گذارم ولی خواب همچون طفلی گريزپا از من فاصله می‌گيرد، وقتی عرق ريزان در حال انتظار به سر می برم، و خلاصه وقتی که افکار هجوم می آورند، سلولهای مغزم به نگهبانانی بی اراده تبديل می شوند که خائنانه دروازه شهر مغزم را به روی افکاری پريشان می گشايند و با آن همراه و همذات می شوند و چونان طفلی در آغوش مادر، آن را می پرورانند. افکار خام، پخته می شوند اما دريغ از راهی برای ابراز وجود. در گوشه‌ای از ذهن خاک می‌خورند تا بپوسند و بميرند.
نوشته بالا گريزی بود بر اينکه چرا می‌نويسم، يا به بيان روشن تر چرا وبلاگ می‌نويسم. باشد تا مقبول افتد.

تيکه؟

2006-07-12T05:42:00.000+03:30

وقتی سوپروايزر آدم بهش بگه «you'll be productive in next two days because it's gonna be rainy» يعنی داره تيکه می‌ندازه؟

2006-07-10T09:43:00.000+03:30

درحاليکه ناسا مشغول کارهای بی‌اهميت برگردوندن شاتل فضايی ديسکاوری به زمينه، آيت‌الله صادق روحانی معضل بزرگ دنيای اسلام رو حل کرد:

سوال: لطفا حکم شرعی شير خوردن مرد را از پستان همسرش بيان فرماييد.
جواب: هو العالم، جايز است.

2006-07-08T21:53:00.000+03:30

ديروز داشتم از دانشگاه برمی‌گشتم توی راه يه ماشين ديدم با پرچم فرانسه. انگشت شستم رو به علامت پيروزی بالا گرفتم اونا هم با بوق‌بوق و اينا جوابم رو دادن (به شيوه اواخواهرانه و اينتلکچوالی فرانسوی). پنج دقيقه بعد يه ماشين ديدم با پرچم بزرگ ايتاليا. واسه اينا هم شست نشون دادم اينا هم با بوق‌بوق و جيغ و داد جواب دادن (به شيوه پرهيجان و گرم ايتاليايی). داشتم احساس می‌کردم چقدر خوبه که آدم هوای همه رو داشته باشه که يهو احساس کردم شدم شعبون بی‌مخ توی ۲۸ مرداد ۱۳۳۲! البته واقعا هم برام فرق نمی‌کنه کدوم برنده بشن. زيدان آخرين بازی ملی‌شه کاناوارو هم صدمين بازيشه. جفت‌شون گناه دارن. در ضمن چون آنتونيونی رو بيشتر از گدار دوست دارم بدم هم نمياد ايتاليا ببره.

2006-07-07T03:09:00.000+03:30

راستی يادم رفت بگم وبلاگ جديد خارجکی‌ام مدتيه تاسيس شده با مطالب آموزنده مناسب برای تمام سطوح سنی. فقط بايد يه منشی استخدام کنم به رتق و فتق (آخی! هزار ساله اين لغت رو استفاده نکردم) امور وبلاگهام بپردازه.

2006-07-06T22:33:00.000+03:30

۱. از هفته پيش که پيک‌نيک رفتم پشه‌ها وقيحانه پاهام رو نيش زدن . نمی‌دونم چرا مثل لرد ولدمورت که نزديک می‌شد پيشونی هری پاتر سوزش می‌گرفت، جای نيش اينا هم وقتی استادم مياد توی لب خارش می‌گيره.
۲. يهويی امروز پسورد اکانت شريف (که سه سال بود استفاده نکرده بودم) يادم اومد. رفتم ايميل‌هام رو چک کردم! بگذريم که چقدر نوستالژيک شدم (هرچند به‌هيچ‌وجه نمی‌خوام به اون زمان برگردم). ولی يه ايميل خدا پيدا کردم. سال سوم که بودم توی کلاس «ديتا بيس» بين استاد و دانشجوها و کمک استاد درگيری خفيفی پيش اومد که به دعواهای ايميلی کشيده شد. من هم ريش سفيدی کردم و ايميل پايين رو برای استاد و همه کلاس فرستادم که بين طرفين صلح برقرار کنم (بگذريم که حق‌کشی کردن و نوبل صلح رو به شيرين عبادی دادن). اين ايميل دقيقا در ۲۸ دسامبر ۲۰۰۱ نوشته شده. وقتی خوندمش زير لب واسه خودم «آخی نازی» زمزمه کردم.

Hello dear friends
I didn't intend to write anything considering the current mayhem in the
mailing list, meanwhile
Peyman's Email, my dear friend, led me to drop these lines:
Have you ever contemplated about what's going on? what's happening? Who
are we? a bunch of guys
that accuse and execute eachother in our spare time? As far as I know, we,
all, are going to be
future engineers. We have to work with eachother and moreover we have to
keep in touch
with so many people including customers, supervisees, supervisors and etc.
Now if we can't reach to
a peace at this very step, how can we handle future inconveniences and
conflicts which involve money,
rank and many other important things?
I think all these problems stem from the lack of close (and intimate!)
contact between students
and the TA. This is the scenario: a group of students put some messages in
the mailing list, TA
replies (no matter soon or late). Then this procedure repeats. Some
misunderstandings arise. A
group complain to the teacher about the TA and project. He talks with TA
and gives the result to the
students. You see? All the contacts are indirect.
Peyman mentioned the lazy students. I, myself, as a typical student,
only decide to write the
projects which encourage me. As I downloaded the project text from the
webpage and read it, the first
thing that came to my mind (with some censorship!) was "oh! Another boring,
bug-prone project! By the
way where is input and output format? why is the description so short?,,,"
(I don't mean that my mind
thinks in english, I actually translated it!). From that moment on,
everyday I came to uni I heard
various people's complaints about the project. I swear to god (and any
other holy beings in the whole world
you ask me to swear!) it's the first time this happens to me. My motive to
write it was so low. And I
gave it up many times under many pretext from reading newspaper to calling
my friend Mehran Motamed!!!
Well, it has become boring enough. I think it's much better that Dr.
Jalili and the TA postpone
deadline. As I agree with most of the content of Peyman's Email, I consider
all of this matter a
misunderstanding not any particular person's failure.
Thanks

2006-07-05T08:10:00.000+03:30

حرف خاصی ندارم بزنم. اين روزها همچين کوک نيستم و بيشتر نظاره‌گر گذر دقايقم. احتمالا خودش خوب می‌شه. اتفاق خاصی هم نيفتاده که بخوام دربارش بنويسم. فقط بگم که هيچکس لبو نيس بخدا اينقدر به خودتون نگيرين. امروز هم مثل خيلی‌های ديگه از به فينال نرسيدن آلمان خوشحال شدم. ببينيم فردا هم پرتقال می‌تونه خودش رو يه پای فينال کنه يا نه و آيا فابين بارتزی که کله‌اش مورد بوس امانوئل پتی قرار نگرفته می‌تونه جلوی ضربه‌های دکو و فيگو و رونالدو وايسه يا نه. خب بهتره قبل اينکه غر بزنين خودم خفه شم.

2006-07-03T09:57:00.000+03:30

لبخند مصنوعی چندان هم از گريه مصنوعی راحت‌تر نیس...

2006-07-01T10:52:00.000+03:30

قطعه‌ای از مکالمه تلفنی هفته پيش من و مامانم:

من: راستی فردا دارم با چند تا از بچه‌ها می‌رم قايق سواری.
مامانم: اااااا... نيفتی غرق بشی.
من:‌ نه بابا من تا حالا سه بار از روی اقيانوس اطلس رد شدم اينکه در مقابل اون چيزی نيس.

2006-07-01T04:08:00.000+03:30

بعضی آدما مثل لبوی پخته هستن. تعريفی که ازشون می‌شنوی يا وبلاگشون رو که می‌خونی هوس‌انگيز به نظر می‌رسن ولی وقتی باهاشون رودررو می‌شی اونقدرها هم خوشمزه نيستن. (البته لبو وبلاگ نمی‌نويسه. منظورم اينه که لبوی پخته بويی که داره خيلی بهتر از مزه‌شه)

2006-06-29T05:33:00.000+03:30

۱. باشه بابا چرا کتک می‌زنين. همين‌جا به زبون مادری می‌نويسم. حالا اگه حال داشتم يه وبلاگ خارجکی می‌زنم توش گفتگوی تمدنها کنم (نيس وبلاگ کم دارم).
۲. امروز يه اتفاقی افتاد که به نظرم خيلی جالب نبود ولی برای يه نفر که تعريف کردم به اين نتيجه رسيدم خيلی هم لوس نيس، واسه همين می‌نويسمش. خونه‌ای که توش زندگی می‌کنم يه جاييه که به خيابون اصلی دوره و خط‌های ويژه‌ای به اسم شاتل و شبيه به مينی‌بوس هستن که از اينجور جاها می‌گذرن و مسير کوتاهی دارن. ديگه اينقدر مسافر کم دارن و اينقدر من سوارشون می‌شم راننده صبحگاهيش منو می‌شناسه. يه بار ازش پرسيدم چرا اين مسير رو انتخاب کرده گفت چون آرامش داره و مسافراش خوش‌روحيه و شاداب هستن و ازشون انرژی می‌گيره و اينا. امروز که سوار شدم با کلی لبخند گفت «سلام چطوری مهدی؟»‌ منم گفتم «خوبم شما چطوری؟» گفت «من هم خوبم. امروز روز خيلی قشنگيه و اينا». من اومدم بگم حيف که پايدار نيس ولی فقر انگليسيم (که تازه قراره تا چند سال ديگه نابوکوف ايران هم بشم خير سرم) باعث شد با لحن اون ضدحال لی‌لی‌پوتيه توی گاليور بگم «but it won't last» بيچاره هاج و واج يه نگاهی کرد و يه چيزی گفت تو اين مايه‌ها که «آره خب» و تا آخرش هم ديگه حرف نزد. فکر کنم بره خطش رو عوض کنه.
۳. امروز تو بحث با يکی از دوستام به يه اختلافی برخورديم. به نظر شما وقتی يکی می‌گه به نظر من فلانی منفوره يا فلان آهنگ محبوبه، آيا داره نظر خودش رو هم قاطی اين حرف می‌گه؟ مثلا اگه من می‌گم به نظر من هيتلر منفوره آيا دارم می‌گم من ازش متنفرم يا اکثريت ازش متنفرن يا هردو؟ آيا اين منفور يا محبوب بودن مستقل از خود گوينده‌اس؟ مثلا جمله «به نظر من هيتلر آدم منفوريه ولی من دوستش دارم» درسته؟
۴. توی science world ونکوور نمايشگاه لگو گذاشتن. ساختمون‌ها و اهرام فراعنه مصر رو با لگو ساختن و ظاهرا مردم هم می‌تونن لگو بازی کنن. هوس کردم برم به ياد جوونی...

2006-06-27T21:52:00.000+03:30

در راستای جهانی‌سازی و دهکده جهانی و غيره اين وبلاگ به زودی به زبان انگليسی ادامه پيدا خواهد کرد. فقط بايد قبل هرچيزی يه معادل انگليسی خوب واسه «کوفت» پيدا کنم.

2006-06-26T21:02:00.000+03:30

اولين باری که داستان نوشتم سر کلاس ادبيات اول دبيرستان بود. تا قبل اون از همون انشاهای چرت و پرت «فصل بهار را توصيف کنيد» و اينا نوشته بودم. معلم ادبيات‌مون به جای انشا، يه موضوع يه کلمه‌ای می‌داد و می‌خواست درباره اون کلمه يه داستان بنويسيم. اولين موضوع «سايه»‌ بود. سر کلاس اينو امتحان گرفت و در کمال شگفتی من بين ده کلاسی که توی دو تا دبيرستان درس می‌داد بالاترين نمره شدم. داستانی که نوشتم درباره مرد جوونی بود که يه پيرزن رو کشته و حالا سايه خودش دنبالشه و باهاش حرف می‌زنه (راستش مطمئن نيستم که اون موقع داستان «جنايت و مکافات» رو شنيده بودم يا نه). چيز خاصی نبود ولی بهرحال واسه معلمه جالب بوده لابد. ولی موضوع بعديش که الان واسه خودم هم جالبه موضوع دومش بود که بايد توی خونه می‌نوشتيم. موضوع «زنجير» بود. من داستان يه عده آدم رو نوشتم که به دليل نامعلومی توی يه دره گرفتار شدن (طبعا اون موقع اسم «پست مدرنيسم» و اين گنده‌گوزی‌ها به گوشم نخورده بود. صرفا احساس کردم که دليل اينکه اونا چرا اونجا گير کردن به داستان من ربطی نداره). خلاصه يه کم وضع اينا رو شرح دادم و بعدش گفتم يکی‌شون زنجيری می‌بينه که از بالا آويزون شده به ته دره و همه به سمت زنجير هجوم ميارن و می‌خوان ازش بالا برن اونقدر که زنجير سنگين می‌شه و از بالا کنده می‌شه. جمله آخرم يه چيزی بود تو اين مايه‌ها که «همه خواهند مرد، آنهايی که از بالا پرت شدن آنی و آنهايی که پايين ماندند تدريجی». نمره اين يکی هم خوب شد ولی آخرش برام نوشته بود که اولا خيلی تلخه ثانيا نبايد توضيح اضافی بدی و چيزی رو که خواننده می‌تونه برداشت کنه رو صريحا بهش بگی‌ (متاسفانه هنوز هم بعضی وقتها نمی‌تونم به خواننده اعتماد کنم و توی نوشته‌هام توضيحاتی می‌دم که بدون اونها نثر بهتر و موجزتر می‌شه). دليل خاصی نداشت اينا رو که گفتم. فقط همينجوری يادشون افتادم امروز. مخصوصا دومی که تصويرش هنوز هم برام جذابيت داره و به نظرم جالبه. حيف که هيچکدوم رو ندارم.

2006-06-23T08:09:00.000+03:30

۱. چه معنی داره الويس کاستلو بياد ونکوور کنسرت بده من پول نداشته باشم برم!
۲. پشت در ورودی خونه من يه عنکبوت فعال زندگی می‌کنه که مثلا من شب می‌خوابم صبح می‌خوام برم دانشگاه می بينم از اين سر در تا اون سر پنجره واسه خودش دو سه تا تار باريک تنيده! منم مجبورم خرابشون کنم که آب‌دهن آقا نره توی حلقم. البته دلم نمياد خودشو بکشم فقط نمی‌دونم اينکه تار کامل نداره چطوری شکار می‌کنه که زنده می‌مونه. ولی مشالله عجب آب‌دهنی داره فکر کنم از نواده‌های اون عنکبوتيه که دم غاری که محمد و ابوبکر قايم شده بودن يه تار گنده درست کرد که کفار فکر کنن کسی اون تو نيس.
۳. من باز ضايع شدم. داشتم مسیر پياده تا خيابون اصلی رو می‌رفتم يهو ديدم يه ماشينی که داشت به سمت من می‌اومد يهو ترمز کرد و راننده سرش رو به سمت من آورد. چون شيشه ماشين بالا بود من خوب نتونستم ببينمش و احساس کردم که راننده‌هه صابخونه منه (بگذريم که بعد دو ماه هنوز نمی‌دونم ماشين صابخونه چيه). فکر کردم می‌خواد به من رايد بده. دستم رو به سمت سرپايينی گرفتم که بگم مسيرم نمی‌خوره بعد ديدم مثکه يه کار ديگه داره. اونم ديد من دارم بال‌بال می‌زنم شيشه ماشين رو داد پايين. منم رفتم نزديک‌تر ببينم کارش چيه (اينجا بود که فهميدم صابخونه نيس). بعد که نزديک شدم گفت «خيلی ممنون. من زدم کنار مطمئن شم اين خونه روبرويی خونه رفيقمه يا نه!».
۴. می‌بينم که باز ملت دارن واسه اون پست تن‌تن کامنت می‌ذارن. ولی اينطور که به نظر می‌رسه از بين حدودا ۱۴،۱۵ نفری که نظر دادن همه متفق‌القول کاپيتان هادوک رو اول نوشتن غير از خودم که دوم نوشتم. و ظاهرا بعدش تورنسل و دوپون‌ها محبوب‌ان. من فقط نفهميدم چرا بعضی‌ها ميلو رو دوست دارن. خيلی بی‌نمکه‌ که!

2006-06-21T03:28:00.000+03:30

ما ايرانی‌ها انسانهای بسی جالبی هستیم! امروز داشتم فکر می‌کردم جمله «اگه باهاش صحبت کردی از طرف من هم ازش احوالپرسی کن» يعنی چی؟ آخه آدم خوب و مهربان احوالپرسی کردن که مثل سلام رسوندن يه کار يه طرفه نيس. وقتی حال طرف رو می‌پرسی قراره اون يه جوابی بده اونوقت چطوری جواب به تو برسه؟

2006-06-20T19:37:00.000+03:30

گمشده!!!
ديروز متوجه شدم از زمان يه مهمونی که هفته پيش توی خونه من بوده يه گيلاس شراب‌خوری (يه ليوان با پايه بلند مشکی) به طرز مشکوکی ناپديد شده. تمام خونه رو زيرورو کردم ولی نه از تاک نشان بود نه از تاک‌نشان. اگه خبری يا اطلاعاتی ازش دارين يا اشتباهی با خودتون بردينش لطفا خبر بدين و خانواده‌ای رو از نگرانی برهانيد! وگرنه من به اين نتيجه می‌رسم که اين خونه جن داره و مجبورم اسباب‌کشی کنم دوباره.